Μια σπουδαία προσπάθεια: Το Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών Πηγή: www.lifo.gr

Η Ελισάβετ Κοκκώνη, εθελόντρια του TEDxAthens, πήρε το μηχανάκι της ένα Σάββατο απόγευμα και πήγε στη ‘φωλιά’ του Σχολείου, -είδε ,άκουσε και καταγράφει: 

...Είναι Σάββατο απόγευμα. Έχω τελειώσει με τις συνηθισμένες δουλειές της ημέρας και ξεκινώ για τον Κολωνό. Το σημερινό ραντεβού, είναι με το Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών και την ομάδα των ανθρώπων που προσφέρουν εθελοντικά τη βοήθειά τους για να διδάξουν την ελληνική γλώσσα σε εργαζόμενους μετανάστες και πρόσφυγες. Σήμερα θα τους βρω όλους εκεί, να διαμορφώνουν ομαδικά, το πρόγραμμα των μαθημάτων της επόμενης περιόδου...  

Έφτασα σε μια ήσυχη γειτονιά. Ένα κτίριο ξενοίκιαστο  στο ισόγειο του, που δεν θα μπορούσες να φανταστείς κοιτάζοντάς το, την ομορφιά που φιλοξενεί και την ανθρωπιά που «διδάσκει» στο εσωτερικό του. Μαζί μου κατέφθασαν και δυο παιδιά. Ένας χώρος διαμορφωμένος σε σχολείο με τις αφίσες του στον τοίχο, ένα γραφείο, έναν υπολογιστή, βιβλία, μικρές αίθουσες διδασκαλίας και έναν χώρο διαλείμματος για νερό ή καφέ, γιατί εδώ οι μαθητές είναι λίγο μεγαλύτεροι…   

Σιγά σιγά, άρχισαν να καταφθάνουν και άλλα παιδιά. Φοιτητές οι περισσότεροι, γνωρίζουν πολύ καλά ότι η γλώσσα είναι πολύτιμη για να εξοπλιστούν με τη δύναμη της γνώσης, να αντεπεξέλθουν στην καθημερινότητα, να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους. Μαζευτήκαμε γύρω στα δέκα άτομα και η συζήτηση ξεκίνησε για να γνωριστούν οι "νέοι" δάσκαλοι με τους "παλιούς", να ανατεθούν τα μαθήματα και να κατανεμηθούν οι αρμοδιότητες, να καλυφθούν οι ώρες των μαθημάτων που απαιτούνταν, να ελέγξουν αν τα βιβλία ήταν κατάλληλα και επαρκή με βάση τις ανάγκες και πολλά πολλά επιπλέον, μικρά και μεγάλα θέματα, που ανέκυπταν στην πορεία της κουβέντας...  

Όση ώρα τους άκουγα, σκεφτόμουν τα προβλήματα που καλούνται να επιλύσουν και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, προσπαθώντας να προσφέρουν την πρόσβαση σε κάτι που θα έπρεπε να παρέχεται σε όλους ανεξαιρέτως δωρεάν, χωρίς να απαιτούνται για κάποιους αγώνες και διεκδικήσεις… 

Παιδιά που βρίσκονται μακριά από τη χώρα τους, μακριά από αγαπημένους τους ανθρώπους, που η καθημερινή τους επιβίωση περνάει από μεγάλες δυσκολίες, που καταφέρνουν και χαμογελούν, κρύβοντας επιμελώς ό,τι τα απασχολεί. Προτεραιότητά τους είναι να συνεχίσουν να επικοινωνούν, να μαθαίνουν, να προσαρμόζονται -μέσα από τη δύναμη της μάθησης και της θέλησής τους- στην ελληνική κοινωνία…    

Κάπου εκεί, ήρθε η σειρά μου να συστηθώ και να τους μιλήσω και για τη δική μου εθελοντική ομάδα. Για το ποιοί είμαστε, τι είναι το HumanGrid, τι φιλοδοξεί να πετύχει για τις πρωτοβουλίες αλληλεγγύης και τον εθελοντισμό στην Ελλάδα…  

Το Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών είναι εκεί και τα καταφέρνει παρά τις βασικές του ελλείψεις και με τη μικρή -για τις ανάγκες του- οικονομική στήριξη όσων αναγνωρίζουν αυτή τη σημαντική προσπάθεια και συμβάλλουν με ό,τι μπορούν να διαθέσουν... 

Τα μαθήματα πραγματοποιούνται κάθε Σαββατοκύριακο, στον Κολωνό. Οι εθελοντές είναι δάσκαλοι, καθηγητές, φοιτητές παιδαγωγικών σχολών, μα πάνω απ’ όλα άνθρωποι που δεν απαντούν στα προβλήματα των συνανθρώπων τους μόνο με σκέτη κατανόηση αλλά με αλληλέγγυες πράξεις...  

 Έφυγα, προσέχοντας τα βήματα μου, σε ένα κτίριο δίχως φώς… 

Έφυγα ακόμα πιο γεμάτη, ακόμα πιο σίγουρη για τις πράξεις και τα έργα κάποιων ανθρώπων που κάνουν την ανθρωπιά και την ευαισθησία τους προσόντα και όχι αδυναμίες...       

Πηγή: www.lifo.gr

Ο ψηφιακός ανθρωπισμός του Human Grid βάζει, επιτέλους, τον συνάνθρωπο στο κάδρο.

 Από τον Άρη Δημοκίδη. Πηγή: Lifo.gr  
Δεν υποχρεώνει κανέναν να κάνει κάτι που δεν θέλει - ούτε τον υπνωτίζει, ούτε τον αυθυποβάλλει. 

  

Όταν την πρώτη μέρα στο warm-up, μιλούσαν -εκτός των άλλων- οι υπεύθυνοι της Greenpeace, της Action Aid και της Κλίμακας και είδαμε ένα βίντεο για το Human Grid κατάλαβα πως το TEDx πέρα απ' τις διασκεδαστικές ομιλίες εμπνευσμένων ανθρώπων, την μάντρα περί καινοτομίας, το ωραίο φαγητό, και την ευκαιρία να συναντήσεις ένα σωρό γνωστούς στόχευε βαθύτερα: Σε μια απ' τις πιο δύσκολες σύγχρονες περιόδους της χώρας μας έβαζε τον συνάνθρωπο στο κάδρο και ζητούσε από εμάς τους θεατές -και, ας πούμε, έχοντες- να νοιαστούμε άμεσα για τους μη έχοντες. 

Ο ψηφιακός ανθρωπισμός του Human Grid απέχει πολύ από αυτό που κάποιοι ίσως να φαντάστηκαν ακούγοντας περί εθελοντισμού. Οι πιο κολλημένοι, αν δεν άκουγαν τις ομιλίες και δεν έβλεπαν το βίντεο (ώστε να καταλάβουν ποιος είναι στ' αλήθεια ο σκοπός) θα σκέφτονταν ότι μια τέτοια κίνηση "προωθεί τη δουλεία", και πως μέσα απ' την εθελοντική εργασία των οργανώσεων στις οποίες δίνει βήμα θέλει να μας κάνει όλους να δουλεύουμε δωρεάν. Μια τέτοια λογική θα έλεγε πως οι εθελοντικές οργανώσεις τελικά κάνουν τη δουλειά του κράτους δωρεάν, εις βάρος των μη αμοιβόμενων εθελοντών τους και γι' αυτό πρέπει να σταματήσουν - λες και έτσι θα αποφάσιζε (ή θα μπορούσε) το κράτος να κάνει τη δουλειά του! 

Σε μια κοινωνία που καταρρέει, σε μια περίοδο που το κράτος χρεοκοπεί και αδυνατεί να βοηθήσει, σχεδόν, οποιονδήποτε, σε μια εποχή που άνθρωποι πεθαίνουν επειδή δεν έχουν φάρμακα θα ήταν ο απόλυτος πειραματισμός το να σταματήσουν να βοηθούν οι ελάχιστες έτσι κι αλλιώς εθελοντικές οργανώσεις προσπαθώντας να πιέσουν έτσι την πολιτεία.  

Το Human Grid, έτσι όπως το έζησα εγώ, είναι ένα απ' τα πιο χρήσιμα πράγματα που έχουν γίνει ποτέ. 

Το σάιτ του έχει ένα χάρτη γεμάτο οργανώσεις για να προσφέρεις σε όποια σου κινήσει το ενδιαφέρον. Μία εκπαιδεύει σκύλους-οδηγούς για τυφλούς συνανθρώπους μας. Μία άλλη μαζεύει φάρμακα για τους άπορους. Μία άλλη βρίσκει σπίτια και δουλειά σε αστέγους. Και μία απ' τις πιο ενδιαφέρουσες προσπαθεί να μαζέψει τα "αποφάγια" των εχόντων (στο τέλος κάθε μέρας πετιούνται κατά μέσο όρο 40 απούλητες φραντζόλες από κάθε φούρνο της χώρας). 

Σ' έναν ιδανικό κόσμο το κράτος θα είχε συμμαζεμένα οικονομικά και θα βοηθούσε και τον τελευταίο άπορο της χώρας. Απαιτούμε να το κάνει και ελπίζουμε και προσπαθούμε. Δεν χάνουμε όλοι όμως την ανθρωπιά μας και δεν βασιζόμαστε όλοι σε ένα χρεοκοπημένο κράτος να δώσει φάρμακα στους καρκινοπαθείς ή ψωμιά στους πεινασμένους. 

Η αλληλεγγύη που προωθείται χάρη στο Human Grid είναι πρακτική και ο τρόπος για να βοηθήσεις είναι εύκολος. Αν νιώθεις ότι έτσι σε εκμεταλλεύονται ή ότι θα έπρεπε να πληρώνεσαι για να βοηθάς κάποιον που τον έχει ανάγκη το Human Grid σίγουρα δεν είναι για σένα. 

Η λέξη κλειδί, εξάλλου είναι *εθελοντισμός*. Κανείς δεν υποχρεώνει κανέναν να κάνει κάτι που δεν θέλει - ούτε τον υπνωτίζει, ούτε τον αυθυποβάλλει. 

Απ' όλη την ενδιαφέρουσα εμπειρία του TEDxAthens αυτό είναι που μου έμεινε πιο πολύ: Το σάιτ http://humangrid.gr και η προσπάθεια πίσω απ' αυτό. Πηγή: www.lifo.gr

Ζεϊμπέκικο με τζην Armani και η εκδίκηση της χαμένης συλλογικότητας

Μια "απρόσμενη" συνάντηση του Στάθη Χαϊκάλη με το Ματθαίο Γιωσαφάτ, είναι η αφορμή για σκέψεις γύρω από το δήθεν o ομαδικό πνεύμα των Ελλήνων στα μπουζούκια, στα γήπεδα, στις καφετέριες. Το εκκρεμές έφτασε κοντά στο απώτατο όριο του ατομισμού και του ναρκισσισμού  αλλά τώρα η κρίση το φρενάρει και ρίχνει φως εκεί που η Ομάδα είναι αντίδοτο στη κατάθλιψη και η συλλογική δράση στην οικονομικά συντριβή. 

Είχα τη τύχη να είμαι ένας εκ των εθελοντών του TEDxAthens που συνάντησε τον ψυχαναλυτή κ. Ματθαίο Γιωσαφάτ κατά τη προετοιμασία της ομιλίας του στη φετινή εκδήλωση. Συγκράτησα κάποια σημεία της συζήτησης που αφορούν τo ομαδικό πνεύμα  των Ελλήνων.   

"Πάνε και τα σπάνε στις ταβέρνες, αλλά έχουν δυσκολία να κάνουν σχέσεις με το περιβάλλον" ανέφερε σε ένα σημείο ο κ.Γιωσαφάτ. 

"Οι Έλληνες είναι επιφανειακά χαρούμενοι. Δηλώνουν ότι είναι ανοιχτοί, αλλά αυτό δεν συμβαίνει στη πραγματικότητα. Στην Αγγλία, που έχει τη φήμη για το αντίθετο, συναντάς επιφύλαξη για 3-4 μήνες, αλλά μετά βρίσκεις αρκετά άτομα που είναι πολύ ανοιxτά. Στην Ελλάδα, συναντάς στην αρχή μια επιφανειακή ανοιxτή αντιμετώπιση, αλλά μετά βλέπεις κάποια επιφύλαξη, ίσως και φόβο. Οφείλεται στη χαμηλή αυτοεκτίμηση".   

"Στο Λονδίνο σε κάθε γειτονιά υπάρχουν ομάδες γύρω από διάφορα θέματα, μιλούν μεταξύ τους".   

"Οι Ελληνες έχουν αντιεθελοντική, αντιομαδική στάση τα τελευταία χρόνια. Ο άνθρωπος είναι ναρκισσιστικός, αλλά και ομαδικός. Αν μετά τα 40 δεν μετέχεις σε ομαδικές δράσεις, τότε είσαι ‘νεκρός’. Είναι ψυχολογική ανάγκη να μετέχεις σε κοινωνικό δίκτυο. Μέχρι τα 40 ο άνθρωπος δίνει μεγάλη βάση στο σεξ, τη καριέρα κλπ. Οι Έλληνες ήταν μέχρι πρόσφατα ενταγμένοι κυρίως σε συγγενικά δίκτυα. Τώρα, μετά τη κρίση, έχουν αδυνατίσει και αυτά".   

"Ο άνθρωπος ζει με τις σχέσεις, είναι ψυχολογική ανάγκη να μετέχει σε Κοινότητες. Ουκ επ’ άρτω μόνο ζήσεται ο άνθρωπος. Αυτή την εποχή όμως φαίνεται  σαν να κoiτάμε μόνο τα δικά μας".   

Τα υπόλοιπα τα είπε ο κ.Γιωσαφάτ στην ομιλία του στο TEDxAthens, σε μια "απρόσμενη" συνάντηση ενός εκπροσώπου μιας γενιάς και μιας επιστήμης με ένα κοινό, που ζει με άλλους ρυθμούς.   Από τις πιο δημιουργικές στιγμές αυτής της "συνάντησης", ήταν η προσωπική επικοινωνία με τον κ.Γιωσαφάτ. Ήταν αναμενόμενο ότι δεν θα μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε μέσω email. Ήταν αναμενόμενο το ότι δεν γνώριζε τι είναι το TED και ότι θα έπρεπε να το εξηγήσουμε από κοντά. Πήρε τη πρωτοβουλία, είδε βίντεο, αξιολόγησε το κοινό του TED και στάθηκε στη πρωτοβουλία Human Grid που έχει στόχο να αναδείξει την αξία της συλλογικότητας για την ενίσχυση της αλληλεγγύης.     

Σπάμε πιάτα,  βρίζουμε στα γήπεδα  

Τι να σημαίνει αλήθεια αυτό, όπου κάποιοι νεόπλουτοι ή και αυτοαπασχολούμενοι, τα σπάνε στα μπουζούκια και κάνουν λουλουδοπόλεμο; Ή οι άλλοι που με  Armani τζήν χορεύουν ζεμπέκικο "Βρέχει φωτιά στη στράτα μου";  Acting out (εκδραμάτιση) το αποκαλεί ένας ομότεχνος του κ.Γιωσαφάτ.   

Συγγενές το φαινόμενο του υπερβολικού φαγητού σε –λαϊκές ή επιτηδευμένες- ταβέρνες και δήθεν high εστιατόρια. Κάτι που αποτυπώνεται και στην καμπύλη που δείχνει πόσο πάχυναν και "στραβοχύθηκαν" οι Ελληνες τα τελευταία 30 χρόνια.   

Ένα άλλο φαινόμενο ‘ομαδικότητας’ είναι η μαζική προσέλευση τα προηγούμενα χρόνια στα γήπεδα, όπου πολλοί ευκατάστατοι, επιδίδονταν σε βρισίδι του αντιπάλου με χυδαία συνθήματα. Η ψυχοθεραπεύτρια Μαριαλένα Σπυροπούλου βοηθάει να πάμε λίγο παραπέρα το παραπανω συλλογισμό: 

"Στην οδική μας συμπεριφορά ή στον τρόπο που συναναστρεφόμαστε στη γειτονιά ή στην πολυκατοικία είναι ξανά πρόδηλη η επιθετικότητά μας, δείγμα μιας πρωκτικής καθήλωσης ενός ολόκληρου λαού. Ο πρωκτικός προτιμά να καταστρέφει παρά να δημιουργεί. Γι' αυτό και ανθιστάμεθα στις συλλογικότητες και στο ομαδικό πνεύμα. Και εκεί η σχέση με τη μάνα είναι κυρίαρχη. (Δεν είναι παράξενο που η πιο "απολαυστική" βρισιά στα γήπεδα είναι το «σου γ@@ τη μάνα»..."   

Δεν γνώριζα αυτή την επιστημονική ερμηνεία , η οποία ταιριάζει στη θέση εκείνων που υποστηρίζουν ότι στη χώρα υπάρχει μεγάλη επίδειξη κ@λοπαιδισμού..   

Μια άλλη επίδειξη ‘συλλογικότητας’ είναι η εικόνα σε πάρκα όπου υπάρχουν καφετέριες: οι καθήμενοι στα τραπέζια είναι πολλαπλάσιοι αυτών που κάνουν με τη παρέα τους μια βόλτα στο πάρκο.   Όλα τα παραπάνω δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της διάθεσης επίδειξης ενός καλού εισοδήματος. Από το 1974 και μετά, αλλάξαμε αρκετά σπίτια, πολύ περισσότερα αυτοκίνητα, αλλάξαμε παρέες και στέκια.  Κάναμε ταξίδια στη Ταϊλάνδη  τη Πάρο και την Αράχωβα (χωρίς να περάσουμε από τους Δελφούς).  Πήραμε αρκετά πτυχία και περισσότερα ‘χαρτιά’.     

Από το Α, όπως Αλληλεγγύη   

Η ομαδικότητα και οι συλλογικότητες είναι μονόδρομος πια. Να μην τα αντιμετωπίσουμε ως καταναγκαστικά έργα, ούτε ως υποχρέωση. Είναι από τα καλύτερα δώρα της κρίσης. Από τους συμμαθητές στο γυμνάσιο, που θα μας θυμίσουν τις φάρσες και τα νεανικά όνειρα, μέχρι μια καινούργια παρέα συνομηλίκων μας, για να καθαρίσουμε το διπλανό πάρκο ή να συγκεντρώσουμε αχρείαστα ρούχα, γι’ αυτούς που τάχουν ανάγκη.   Βλέποντας τις Ομάδες που συμμετέχει ο 18χρονος γιος μου στο Λύκειο Ελληνίδων (χορεύει από 4 ετών) ή στους εθελοντές δασοπυροσβέστες Υμηττού, δεν είναι δύσκολο να κατανοήσω για ποιους λόγους οι νεότερες γενιές κάνουν λιγότερο (αυτοαναφορικό, ναρκισσιστικό) θόρυβο από τις δικές μας. Οι δικές τους συλλογικές εκφράσεις δεν μεταμορφώνονται (ή δεν πρόλαβαν να μεταμορφωθούν) σε  agenda, μηχανισμούς, επιρροή, εξουσία, όπως σκυλιασμένα φρόντισαν οι προηγούμενες.  Δεν χρειάζεται να γίνουμε κυνικοί, για να ισχυριστούμε ότι οι επόμενες γενιές θα είναι πιο ομαδικές. Συμμετέχουν ήδη σε περισσότερες συλλογικότητες, -και όχι μόνο γιατί δεν τους αφήσαμε τίποτε καλύτερο να κάνουν. Οι παλιές "συναλλαγματικές" της Εθνικής Αντίστασης, του 114, του Χρηματιστηρίου ή της καταπάτησης κάθε δημόσιου αγαθού, είναι πλέον ακάλυπτες ή χωρίς ιδιαίτερη αξία.    

Πάμε από την αρχή, για τα βασικά...  Ξεκινάμε από το Α, όπως αλληλεγγύη και Αισθητική... 

Πηγή: www.lifo.gr