Το γυναικείο σώμα ως σύνορο

Ο δημόσιος λόγος περί trafficking χρησιμοποιείται από την κρατική εξουσία

Της Λιόπης Αμπατζή

Μια υπόθεση του κόσμου της «νύχτας», μια ιστορία με θύματα και εγκληματίες, ένα ρεπορτάζ του αστυνομικού δελτίου: έτσι συνήθως αντιλαμβανόμαστε

το trafficking, όπως έχει καθιερωθεί να αποκαλούμε την εμπορία και τη διακίνηση γυναικών με σκοπό τη σεξουαλική εκμετάλλευση. Είναι όμως (μόνον) αυτό; Ή μήπως πίσω από τη  φαινομενική ουδετερότητα του όρου και τον (κυρίαρχο) δημόσιο λόγο που εκφέρεται περί αυτού εγγράφονται σύνθετα νοήματα, πρακτικές και σχέσεις εξουσίας που δεν αφορούν το «περιθώριο» της κοινωνίας, αλλά την ίδια της τη συγκρότηση και αυτοκατανόηση;

Στην πρωτοποριακή της ανάλυση για τη σχέση του trafficking με την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, η Jacqueline Berman («(Un)Popular Strangers and Crises (Un)Bounded», Journal of International Relations, τόμ. 9, τεύχ. 1, 2003) δείχνει πώς οι λόγοι για το trafficking επιτρέπουν στο κράτος να σταθεροποιήσει τον έλεγχο στην πολιτική κοινότητα μέσα από τη μεταναστευτική νομοθεσία. Αυτοί οι λόγοι, προτείνει η Berman, πρέπει να γίνονται αντιληπτοί ως πράξεις «κρατικής συγκρότησης» που «προσπαθούν να παλινορθώσουν σύνορα και αναγκαιότητες ύπαρξης του κράτους, σε μια ιστορική στιγμή όπου το νόημα του κράτους βρίσκεται σε κατάσταση ρευστότητας και σοβαρής αναθεώρησης».

Οι διακινούμενες Ανατολικοευρωπαίες γυναίκες, λόγω της ξενικότητας από τη μια και της μη αναγνωσιμότητας  αυτής της ξενικότητας από την άλλη, αποτελούν ταυτόχρονα εξωτερικές (ως παράνομες μετανάστριες) κι εσωτερικές (ως λευκές γυναίκες) απειλές για τη συνοχή της πολιτικής κοινότητας. Ως παράνομες μετανάστριες, έχουν παραβιάσει σύνορα εθνικής κυριαρχίας· ως λευκές, γυναίκες και πόρνες, παραβιάζουν την ευρωπαϊκή ηθική τάξη στην οποία η γυναικεία σεξουαλικότητα παίζει καθοριστικό ρόλο και πηγάζει από την ιστορική τοποθέτηση των γυναικών ως μυθικών συμβόλων του έθνους (η μητέρα πατρίδα). Οι θηλυκές φιγούρες έχουν παραδοσιακά εξυπηρετήσει την εγκαθίδρυση και την οργάνωση κεντρικών όψεων της δυτικής εθνικής, εθνοτικής και πολιτισμικής ταυτότητας.

Πράγματι, όπως υποστηρίζει η Ann Laura Stoler, οι γυναίκες υπήρξαν «σημαντικές για την αστική κοινωνία όχι ως συμμετοχικοί πολίτες στη δημόσια σφαίρα, αλλά ως εκείνες που διασφαλίζουν ότι ο γάμος, η σεξουαλική ηθική και η οικογένεια παρέχουν τους φυσικούς πόρους για την αστική ζωή» («Race and the educationof desire», σελ. 131-132). Έτσι, ως πόροι για τη συγκρότηση του «έθνους», οι γυναίκες επιφορτίστηκαν τη διασφάλιση της ιερότητας της οικογένειας, ώστε οι άνδρες να μπορούν να συμμετέχουν στη δημόσια ζωή ως πολίτες. Ειδικά, στους  εθνικιστικούς λόγους, οι γυναίκες χρησιμεύουν ως «συνοριακές φιγούρες» που οριοθετούν τον χώρο ανάμεσα στον οίκο και στον δήμο (πολιτική κοινότητα), στην οικογένεια και στο έθνος. Οι Ευρωπαίες γυναίκες, ειδικότερα, συγκροτήθηκαν ως οι «φρουροί» της ευρωπαϊκής πολιτιστικής ευγένειας, «ηθικοί διαχειριστές», ταγμένες να προστατεύουν τα παιδιά και τους άνδρες στον οίκο, και άρα να προστατεύουν την πολιτική κοινότητα και το έθνος. Ιστορικά, ο φόβος για τις «ανυπόταχτες επιθυμίες των ίδιων των γυναικών» οδήγησε στη νομοθέτηση ενάντια στους φυλετικά μεικτούς γάμους, καθώς και στην ενστάλαξη μιας κοινωνικής κανονικότητας, προσαρμοσμένης στην αστική ευαισθησία, προκειμένου να προφυλάξει την «απείθαρχη [γυναικεία] σεξουαλικότητα», που απειλεί το κοινωνικό σώμα» (Stoler). Όποτε, λοιπόν, οι γυναίκες παραβιάζουν τα σύνορα που ιστορικά κλήθηκαν να φυλάσσουν, η αγωνία για τα σύνορα γίνεται ολοένα και πιο οξεία.

Η συμβολική θέση των γυναικών ως φρουρών του έθνους και προστάτιδων της ηθικής μετατρέπει το γυναικείο σώμα –ειδικά σε στιγμές εθνικής κρίσης και πολιτικής αβεβαιότητας– σε πεδίο αυξανόμενης επιτήρησης, μέσα από την οποία η «ιερότητα» της κοινότητας διαφυλάσσεται και η (κρατική) εξουσία επανεγκαθιδρύεται. Από τον 19o αιώνα, η γυναικεία σεξουαλικότητα έχει εξυπηρετήσει την πειθάρχηση ευρύτερων ομάδων πληθυσμού. Η διά του Λόγου διαχείριση των σεξουαλικών πρακτικών των πολιτών έχει ουσιαστικά βοηθήσει τον καθορισμό του ανήκειν στην πολιτική κοινότητα. Η συμμετοχή και αναπαραγωγή (καθ-)ορισμένων αστικών ηθικών πρακτικών έχει θεωρηθεί δομούσα της πλήρους έννοιας του «ευρωπαϊκού».

Η συμβολική θέση των γυναικών σε σχέση με την κοινότητα, σε συνδυασμό με την ιστορικότητα των σημασιών της γυναικείας σεξουαλικότητας, σημαίνει ότι οι γυναίκες καλούνται να παίξουν έναν πολύ συγκεκριμένο ρόλο σε σχέση με το έθνος. Αυτές που απέχουν από τους παραδοσιακούς τους ρόλους παύουν να θεωρούνται «καλές μητέρες και αληθινές Ευρωπαίες» – διότι, αν ήταν Ευρωπαίες, δεν θα είχαν τέτοια συμπεριφορά. Παρά το γεγονός ότι αποτελούν «θύματα απαγωγής», οι διακινούμενες γυναίκες, καθώς και εκείνες που μεταναστεύουν για σεξουαλική εργασία, θεωρούνται αναμφίβολα ότι διαπράττουν έγκλημα «ηθικού εκφυλισμού». Το σεξ που δεν εμπίπτει στην ετεροκανονική τάξη πραγμάτων (δηλαδή ετεροφυλόφιλο, εντός γάμου, αναπαραγωγικό) αποτελεί εθνικό κίνδυνο, και άρα η διαχείριση της σεξουαλικότητας πριμοδοτείται στο όνομα της υγείας του έθνους» (Stoler).

Όσο πληθαίνουν οι κρατικοί λόγοι γύρω από το trafficking γυναικών, τόσο οι διακινούμενες γυναίκες και οι πόρνες κρίνονται ότι δεν έχουν τον αυτοέλεγχο (δηλαδή κανονική σεξουαλικότητα) που χρειάζεται για να είναι «αληθινές» Ευρωπαίες. Η ταύτιση των γυναικών με μιαν επικίνδυνη απείθαρχη σεξουαλικότητα γίνεται μέσον αποτίμησης για το ποιοι/ες νομιμοποιούνται να διεκδικούν δικαιώματα στην περιουσία, την ιδιότητα του πολίτη και τη δημόσια προστασία, και ποιοι/ες όχι.

*Η Λ. Αμπατζή είναι δρ Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και συγγραφέας των βιβλίων «Προσεγγίζοντας το φαινόμενο του trafficking» (εκδόσεις Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών) και «Ποτό για παρέα. Σεξουαλική διασκέδαση στη σύγχρονη

Διευρύνονται οι κοινωνικές ανισότητες στην Ελλάδα

Φθίνουσα πορεία ακολουθούν οι μισθοί στη χώρα μας, σύμφωνα με έρευνα του Ινστιτούτου Εργασίας ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, καθώς, ο βασικός μισθός κυμαίνεται σε επίπεδα χωρών που βρίσκονται στη δεύτερη ταχύτητα της Ευρωζώνης, όπως η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Μάλτα και η Σλοβενία, ενώ, δείχνει να διολισθαίνει προς τα επίπεδα των χωρών της τρίτης ταχύτητας, όπως οι ανατολικοευρωπαϊκές χώρες.

 

Κατά την τελευταία διετία, ο μέσος πραγματικός μισθός μειώθηκε από το 84% στο 74% του αντίστοιχου ευρωπαϊκού μέσου όρου, ενώ, κατά την ίδια περίοδο η αγοραστική δύναμη του μέσου μισθού έχει μειωθεί κατά 50%.

Ανησυχητικά είναι και τα ευρήματα για το εύρος της φτώχειας στην Ελλάδα. Με βάση τα δεδομένα του 2011, η Ελλάδα παρουσίασε το 2010 το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό φτώχειας στην ΕΕ των 15 (21,4%), μετά την Ισπανία.

Ένας στους δύο Έλληνες βρίσκεται στο όριο της φτώχειας, με ετήσιο εισόδημα μικρότερο από 4.871 ευρώ.

Το ποσοστό των ατόμων που αντιμετώπισαν υλική αποστέρηση το 2011, αυξήθηκε στο 28,4% από 21,8% που ήταν το 2008, ενώ, το ποσοστό φτώχειας των ανέργων αυξήθηκε στο 44,2% το 2010, από 37,9% το 2008.

Ακόμη, το 2011 αυξήθηκε στο 20,1% (από 12% που ήταν το 2008), το ποσοστό του πληθυσμού που δηλώνει ότι υπάρχουν προβλήματα λόγω εγκλημάτων, βίας ή βανδαλισμών στη γειτονιά του.

Στα χαμηλότερα επίπεδα μεταξύ των χωρών της Ευρώπης των 15 βρίσκεται, σύμφωνα με το ΙΝΕ της ΓΣΕΕ, και η αποτελεσματικότητα των προγραμμάτων επανένταξης ανέργων στην αγορά εργασίας και των προγραμμάτων κοινωνικής προστασίας.

Οι μετανάστες βορά στα οικονομικά συμφέροντα της Ευρώπης

Η Ευρωπαϊκή Ένωση θέτει σοβαρά εμπόδια σε ανθρώπους που έχουν μεταναστεύσει τόσο από τρίτες χώρες όσο και από χώρες μέλη της. Οι μετανάστες σιγά - σιγά αρχίζουν να αποκτούν τον χαρακτηρισμό του «λαθραίου». Παρόλα αυτά, έχει παρατηρηθεί μια σκοπιμότητα στις πολιτικές αυτές τόσο σε Ελλάδα όσο και στην Γερμανία, που ενέχουν οικονομικά κίνητρα. Οι ρατσιστικές επιθέσεις και η αυξημένη ανεργία φαίνεται να λειτουργούν ως ωρολογιακή βόμβα στους κόλπους της Ε.Ε. Την ίδια στιγμή, δεν είναι σαφής ούτε η πολιτική που θα ακολουθηθεί για τη  δεύτερη γενιά μεταναστών. 

 Αυτά τα ζητήματα αποτελούν τον πυλώνα των συζητήσεων και των εργασιών που έλαβαν χώρα κατά την δεύτερη ημέρα του τριήμερου συνεδρίου για την μεταναστευτική πολιτική στην Ελλάδα και την Ευρώπη σε καιρούς κρίσης, που διοργανώνει από την Δευτέρα μέχρι την Τετάρτη, το ελληνικό παράρτημα του Ιδρύματος Ρόζα Λούξεμπουργκ.  

Οικονομικά συμφέροντα

“Η ΕΕ για την Γερμανία δεν είναι παρά ένα πεδίο όπου μπορεί να επιβάλλει τα οικονομικά της συμφέροντα. Όλο αυτό γίνεται σε ένα πλαίσιο όλο και μεγαλύτερων αντιπαραθέσεων στο ζήτημα των μεταναστών, που έχουν καταλήξει να μην έχουν δικαιώματα”, τονίζει η Σεβίμ Νταγκντελεν, μέλος του Ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου της Γερμανίας με το κόμμα DIE LINKE. 

Στην Γερμανία υπήρχαν, παλαιότερα, προγράμματα ενσωμάτωσης μεταναστών, όπως προσφοράς εργασίας. Αυτά έχουν αντικατασταθεί με προγράμματα που οδηγούν στην αποδόμηση των δικαιωμάτων των μεταναστών. “Με αυτόν τον τρόπο δημιουργούνται εναλλακτικές για την πώληση της εργατικής δύναμης με το εκάστοτε τίμημα. Έτσι δίνεται η δυνατότητα για την αφαίρεση των δικαιωμάτων των εργαζομένων και των σχέσεων μεταξύ τους. Αυτό όμως ισχύει και για τους πολίτες της Ε.Ε”, τονίζει η κα Νταγκντελεν. 

“Όποιος μπαίνει σε ένα αεροπλάνο για να ταξιδέψει εντός της ΕΕ δεν μπορεί να σκεφθεί ότι θα είχε το δικαίωμα να μην του γίνει έλεγχος. Δεν ξέρουν ότι τα προσωπικά τους δεδομένα στέλνονται σε βάσεις δεδομένων. Όταν γίνεται μια Σύνοδος Κορυφής οι διαδηλωτές εμποδίζονται να φτάσουν στον χώρο αυτό. Έτσι έχουμε μια αφαίρεση των δικαιωμάτων των ανθρώπων σταδιακά, το οποίο είναι πιο έντονο όταν κάποιοι έχουν μεταναστευτικό παρελθόν”, προσθέτει η Γερμανίδα βουλευτής. 

Οι μετανάστες δεν επιτρέπεται να εργαστούν στον πρώτο χρόνο παραμονής τους στην Γερμανία, εκτός και εάν κανείς Γερμανός δεν ενδιαφέρεται για αυτή την θέση. 

Οι μετανάστες, όπως περιγράφει η Σεβίμ Νταγκντελεν, κατά την κράτησή τους διαμένουν σε στρατόπεδα και τους διανέμονται κιβώτια με φαγητό. Τους αφαιρείται η ιθαγένεια και κρατούνται μέχρι την απέλαση. Άτομα με φοιτητική βίζα τίθενται υπό ένα πολύπλοκο καθεστώς όσον αφορά τα δικαιώματά τους. “Όλα αυτά έχουν ένα οικονομικό μοτίβο και ξεκινούν από οικονομικά κίνητρα και προωθούν ένα ρατσιστικό αίσθημα που υπάρχει ούτως ή άλλως στην κοινωνία”, σχολιάζει η ίδια. 

“Το 2003 και το 2004 οι υπουργοί Εσωτερικών των μεγάλων Ευρωπαϊκών κρατών πρότειναν την δημιουργία στρατοπέδων περιμετρικά των παραλιακών περιοχών της Eυρώπης, όπως η Βόρεια Αφρική. Δυστυχώς τότε δεν καταφέραμε να οργανωθούμε απέναντι σε αυτό με αποτέλεσμα αυτά τα προγράμματα υλοποιήθηκαν. Εάν χρειαστούν εργατικά χέρια, απλά θα πουν στους συνοριοφύλακες να αφήσουν λίγο ανοιχτές τις πόρτες και να κοιτάξουν αλλού”, επισημαίνει η Σεβιμ Νταγκντελέν. 

Μεταναστευτική ωριμότητα;

“Η Ελλάδα δείχνει την τάση μεταναστευτικής ωριμότητας εάν σκεφθεί κανείς ότι χορηγούνται 164.000 άδειες παραμονής για λόγους οικογενειακής επανένωσης, ενώ 115.000 άδειες δίνονται για εργασία, σε μεταναστευτικά ρεύματα από την Αλβανία”, δηλώνει ο Λάμπρος Μπαλατσιώτης, ειδικός επιστήμονας σε θέματα δικαιωμάτων του ανθρώπου, στο Συνήγορο του Πολίτη. 

Παρόλα αυτά, περίπου 20.000 άνθρωποι ζουν σε ένα ημιπαράνομο καθεστώς στην Ελλάδα. Όμως, χώρες όπως η Αυστρία και το Βέλγιο που έχουν αυστηρότατες νομοθεσίες γύρω από την ιθαγένεια έχουν παραχωρήσει την τελευταία δεκαετία την ιδιότητα αυτή σε πολλαπλάσιες περιπτώσεις από ότι η Ελλάδα. “Θα μπορούσε κανείς να πει ότι εάν η χώρα μας είχε την πολιτική της Αυστρίας θα είχε πολύ λιγότερους αλλοδαπούς στο έδαφός της”, σχολιάζει ο κ. Μπαλατσιώτης. “Αντιθέτως, παρατητηρείται ότι είναι περισσότερο ανεπτυγμένες οι διαδικασίες για την απονομιμοποίηση των μεταναστών από ότι εκείνες οι διαδικασίες που τους νομιμοποιούν”, συμπλήρωσε ο ίδιος.

Στην Ελλάδα άδεια παραμονής χορηγείται με ευκολία μόνο σε όσους έχουν ισχυρούς δεσμούς με την χώρα, όπως οι σύζυγοι από αλλοδαπές χώρες. 

Παραμονή βάσει ενσήμων

Η ελληνική περίπτωση πρέπει να μελετηθεί σε δυο περιόδους, κατά τον Αποστόλη Καψάλη, επιστημονικό σύμβουλο του ΙΝΕ - ΓΣΕΕ. Από την αρχή της δεκαετίας του 1990 μέχρι το 2009, και από το 2009 και μετά, όπου και επιτρέπεται υπό όρους η επιλεκτική μετανάστευση.

Την δεκαετία του ’90, όπου τυπικά υπήρχε μηδενική ανοχή στην μετανάστευση, παρατηρήθηκαν τα μεγαλύτερα ποσοστά νομιμοποιήσεων. “Όσο μηδενική αποδείχθηκε η μετανάστευση από το ‘90 μέχρι το ’08, άλλο τόσο θα είναι επιλεκτική από τότε και μετά”, σχολιάζει ο κ. Καψάλης. 

“Την προηγούμενη περίοδο θέλαμε φτηνά εργατικά χέρια. Τι είναι αυτό που θέλουμε τώρα; Ακριβώς, το ίδιο. Απλώς τώρα με αφορμή την οικονομική κρίση, η μείωση του κόστους εργασίας ανάγεται από τον φιλελευθερισμό και την ευρωπαϊκή πολιτική σε πυλώνα”, τονίζει ο ίδιος.

“Τώρα προσπαθούμε να διατηρήσουμε ένα πολύ μεγάλο αριθμό μεταναστών εργαζομένων σε μια παράλληλη νομική πραγματικότητα”, εξηγεί ο κ. Καψάλης. Μέχρι το 2007 η πρόσβαση των μεταναστών στην αγορά εργασίας ήταν εντυπωσιακή. Το 2007 τα ποσοστά ανεργίας των μεταναστών ήταν εξαιρετικά χαμηλά αγγίζοντας το 4%. 

Η ελληνική πολιτική χορήγησης αδειών ήταν προσανατολισμένη σε μια ιδιότυπη μετανάστευση. Εάν παρουσίαζε ένσημα, έπαιρνε άδεια παραμονής. Ο βαθμός ένταξης των μεταναστών ήταν εντυπωσιακός στην ελληνική περίπτωση. “Πλέον, αδήλωτη απασχόληση στην Ελλάδα είναι εκτιναγμένη σύμφωνα με το ΔΝΤ ειδικά για τους μετανάστες. Έτσι αυτοί δεν μπορούν να καταφέρουν να προσκομίσουν τα απαραίτητα ένσημα. Αυτό θα τους θέσει εκτός νομιμότητας με ανυπολόγιστες συνέπειες για την κοινωνική ευημερία”, τονίζει ο Αποστόλης Καψάλης. 

Μεταναστευτικό υπόβαθρο

Πριν από μερικές εβδομάδες ανακοινώθηκε ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ότι ο νόμος Ραγκούση περί ιθαγένειας αντίκειται στο Σύνταγμα. Αμέσως, ακούστηκαν αντιδράσεις αναφορικά με το μέλλον των μεταναστών δεύτερης γενιάς, δηλαδή εκείνων που οι γονείς τους εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα, ενώ αυτοί γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην χώρα. 

Ο Νικόδημος Κινούα, γεννημένος στην Ελλάδα από γονείς μετανάστες και μέλος της ΜΚΟ Asante, τόνισε ότι “για πρώτη φορά το 2010 έγινε συζήτηση για τα παιδιά των μεταναστών στην χώρα. Για πρώτη φορά τότε επιχειρήθηκε να γίνει ένας διαχωρισμός της νομιμότητας των γονέων από αυτή των παιδιών”.

“Τώρα δυο χρόνια μετά διαρρέει η απόφαση από το Συμβούλιο της Επικρατείας ότι ο νόμος είναι αντισυνταγματικός. Και αναρωτιόμαστε τι κάνουμε; Πως πρέπει να υπερασπιστούμε τα αυτονόητα, όταν δεν μιλάμε για δεύτερο κύμα μεταναστών αλλά για παιδιά που ζουν ήδη εδώ, και είναι Νεοέλληνες γιατί φέρουν αυτή την κουλτούρα. Πρέπει να δούμε πως θα προχωρήσει η κοινωνία και ποια κοινωνία θέλουμε να υπερασπιστούμε”, συμπλήρωσε ο ίδιος.

Η Νόα Χα είναι μετανάστης δεύτερης γενιάς στην Γερμανία. Δραστηριοποιείται στην οργάνωση Korientation, που είναι μια ασιατική οργάνωση αποτελούμενη από μετανάστες δεύτερης γενιάς. 

“Υπάρχουν μετανάστες, που δεν είναι μετανάστες γιατί οι ίδιοι γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σε μια χώρα στην οποία είχαν μεταναστεύσει οι γονείς τους. Έχουν δηλαδή ένα μεταναστευτικό υπόβαθρο”, δηλώνει η Νόα Χα. 

Όπως η ίδια περιγράφει το πρόβλημα είναι αρκετά μεγάλο επίσης. “Αν και έχω μεγαλώσει στην Γερμανία, έχοντας γεννηθεί εκεί, ακόμη με ρωτούν από που κατάγομαι”, αναφέρει χαρακτηριστικά. 

Κατά φύσιν μετανάστευση

“Η μετανάστευση είναι σύμφυτο φαινόμενο με την φύση του ανθρώπου”, όπως δηλώνει η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ, Μαρία Γιαννακάκη. “Κακώς ο νόμος Ραγκούση, ο νόμος του 2010 για τους μετανάστες δεύτερης γενιάς, ερμηνεύεται ότι μιλά για νέα κύματα μεταναστών”, συμπληρώνει η ίδια. 

Η βουλευτής θυμίζει ότι μένος της κοινωνίας απέναντι στο νέο είναι επίσης σύμφυτο με τις κοινωνίες του τελευταίου αιώνα. Φέρνει ως παράδειγμα τεκμηρίωσης τις αντιδράσεις για την ψήφο των γυναικών ή των Εβραίων στην Γερμανία. 

“Μέχρι το 2010 βρίσκουμε διάσπαρτους νόμους για την μετανάστευση, ενώ είμαστε η μοναδική χώρα που ορίζει τον ομογενή”, αναφέρει η κα Γιαννακάκη. “Παρόλα αυτά, στον νόμο Ραγκούση είχαμε δει αντιδράσεις ακόμη και από ανθρώπους που ανήκουν στον χώρο της προοδευτικότητας”, περιγράφει η βουλευτής της Δημοκρατικής Αριστεράς. 

Στην Γαλλία, όπως αναφέρει και η ίδια, γινόταν η απόδοση ιθαγένειας μαζί την χορήγηση κάποιων επιδομάτων και την ώθηση προς μια γκετοποίηση, ώστε να μην υπάρξει κάποια ώσμωση με την γαλλική κοινωνία.

“Οι μόνες αλλαγές που θα μπορούσαν να γίνουν στον νόμο του 2010 θα έπρεπε να είναι μόνο προς το καλύτερο. Παρόλα αυτά είδαμε ότι οι εξαγγελίες του πρωθυπουργού για τον νόμο βασίστηκαν πάνω σε διαρροές. Αλλά να ρωτήσω και το άλλο, πως είναι δυνατόν να υπάρχουν διαρροές από το ανώτατο δικαστήριο της χώρας”, αναρωτιέται η Μαρία Γιαννακάκη.

“Το ζήτημα της μετανάστευσης, οσοδήποτε συνταρακτικό και αν είναι το τοπίο που αντιμετωπίζει κανείς, πρέπει να αντιληφθούμε ότι δεν εξαντλείται. Όσο υπάρχει φτώχεια θα υπάρχουν και μετανάστες”, τόνισε ο Ανδρέας Τάκης, καθηγητής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. “Το Συμβούλιο της Επικρατείας, το ανώτατο Δικαστήριο έκρινε τον νόμο περί ιθαγένειας αντισυνταγματικό καθώς εμπλέκει το εθνολογικό στοιχείο με το στοιχείο του πολίτη. Αυτό το πόρισμα από μόνο του είναι χτύπημα στην Δημοκρατία”, προσέθεσε ο κ. Τάκης.

Πολιτική αναγκαιότητα

H οικονομική κρίση έχει επιφέρει δραματική αύξηση στα ποσοστά της ανεργίας και της φτώχειας στην Ευρώπη και κυρίως στις νότιες χώρες. Ταυτόχρονα έχουν παρατηρηθεί αυξημένα περιστατικά ρατσιστικής βίας και πρακτικών μίσους εις βάρος των μεταναστών εντός της Ένωσης. Στο πλαίσιο αυτό η Αριστερά στην Ευρώπη θεωρεί ότι θα πρέπει να τοποθετηθεί για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα και πως καλείται να χαράξει μια νέα μεταναστευτική πολιτική. 

“Την Τρίτη είδα τραγικές καταστάσεις στο στρατόπεδο κράτησης μεταναστών στην Κόρινθο που το επισκέφθηκα. Πραγματικά απάνθρωπες συνθήκες”, σχολίασε η Κορνήλια Ερνστ, ευρωβουλευτής του κόμματος DIE LINKE. “Η Ευρώπη χρειάζεται μια υπερεθνική στρατηγική γύρω από τους μετανάστες. Ο κάθε πολίτης θα πρέπει να δεχθεί ότι πρέπει να δοθεί λύση και να προσπαθήσει προς αυτή την κατεύθυνση. Δεν είναι αρκετό να συμφωνηθεί σε κρατικό επίπεδο. Ταυτόχρονα, θα πρέπει να υπάρξει κατανομή των ευθυνών ανάμεσα στα κράτη μέλη της Ε.Ε. Η μετανάστευση είναι κάτι το φυσιολογικό. Δεν μπορεί να είναι ποινικοποιημένη”, συμπλήρωσε η Γερμανίδα ευρωβουλευτής, παρουσιάζοντας την αναγκαιότητα χάραξης μιας νέας μεταναστευτικής πολιτικής στην Ευρώπη. 

“Η αντιστροφή της πραγματικότητας πρέπει να γίνει πράξη. Αυτό θα το πετύχουμε με την κατοχύρωση δικαιωμάτων για όλους και με την κατάργηση των ρατσιστικών διατάξεων που έχουν θεσπισθεί στην δημόσια ζωή. Η Αριστερά στην Ευρώπη πρέπει να τονίσει ότι η συρρικνωτική και αντιαναπτυξιακή πολιτική εξαθλιώνει την κοινωνία και τις δομές της”, είπε ο Θοδωρής Δρίτσας, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ - ΕΚΜ. 

Το μίσος προς τους μετανάστες, που τείνει να γίνει θεσμικό, σύμφωνα με τον κ. Δρίτσα, είναι αποτέλεσμα της πολιτικής που ακολουθείται. “Χρειαζόμαστε να βρούμε τις κοινωνικές πηγές αντίστασης στον ρατσισμό και στην ξενοφοβία, όπως επίσης και υπέρβασης των εμποδίων που γεννά η ρατσιστική βία. Όπου αυτό πέτυχε, οι κοινωνίες στάθηκαν ξανά στα πόδια τους. Στην Ελλάδα έχουμε μεταναστευτικές εμπειρίες. Εάν σεβαστούμε αυτό το παρελθόν, μπορούμε να αλλάξουμε το κλίμα. Έχουμε, όμως, αρκετή δουλειά προς αυτή την κατεύθυνση. Στον αγώνα αυτό δεν πρέπει να υποτιμήσουμε τις προσφυγικές γειτονιές, όπως η παλιά Κοκκινιά. Από εκεί μπορούμε να ξεκινήσουμε τον σχεδιασμό της νέας μεταναστευτικής πολιτικής”, συμπλήρωσε ο βουλευτής. 

Η μετανάστευση είναι ένα θέμα κοινωνικό, κατά την Γερμανίδα βουλευτή του DIE LINKE, Σαβίμ Νταγκντελεν. “Πως να πολεμήσει κανείς έναν θεσμοθετημένο ρατσισμό όταν ο καπιταλισμός καταδικάζει την αλληλεγγύη; Η απάντηση της Αριστεράς, για μένα, είναι ο αντικαπιταλισμός”, τονίζει η ίδια καθιστώντας σαφές ότι ένα περισσότερο κοινωνικό κράτος στην Ευρώπη είναι απαραίτητο. 

“Η μεταναστευτική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης θέλει την Ελλάδα να έχει στην δικιά της επικράτεια εγκλωβισμένους τους μετανάστες. Επίσης, δεν ενδιαφέρεται να φτιάξει ένα νοσοκομείο πρώτης περίθαλψης των μεταναστευτικών ροών γιατί θα πρέπει να το επωμιστεί οικονομικά η ίδια η Ένωση. Για μένα λοιπόν η ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική ενέχει μια ξεκάθαρη υποκρισία”, ανέφερε ο Δημήτρης Χριστόπουλος καθηγητής πολιτικής επιστήμης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και εκπρόσωπος της Πρωτοβουλίας για την Υπεράσπιση της Κοινωνίας και της Δημοκρατίας. 

“Η Αριστερά όσο πηγαίνουμε από το οικουμενικά μεγάλο στο εθνικά μικρό, δείχνει έναν ιδιαίτερο αστιγματισμό. Δεν έχει δείξει προσπάθειες πρακτικής αντιμετώπισης του μεταναστευτικού στην Ελλάδα. Τώρα που η Αριστερά στην Ελλάδα είναι προ των κυβερνητικών πυλών φαίνεται να το αντιμετωπίζει αντιστρατηγικά το ζήτημα”, είπε ο ίδιος συμπληρώνοντας ότι και το νεοφιλελεύθερο ελληνικό μεταναστευτικό ζήτημα σκόνταψε στις διεθνείς συνθήκες, με την έλευση εισροών από την Ασία και την παρουσία της βαθιάς οικονομικής κρίσης. “Συζητώ αυτή την στιγμή για χρεοκοπία της μεταναστευτικής πολιτικής στην Ελλάδα. Για καταφανή αδυναμία διοικητικής διαχείρισης”, τόνισε. 

“Είναι σαν να στέλνουν μήνυμα προς τον εν δυνάμει μετανάστη και να του λένε ότι δεν είσαι ευπρόσδεκτος εδώ, που δεν έχουμε δουλειές. Παρόλα αυτά το μήνυμα δεν φτάνει γιατί όσο κόλαση και αν είναι εδώ, εκεί από όπου φεύγει ο μετανάστης είναι χειρότερη κόλαση. Επίσης εάν εδώ δείξουμε ότι βελτιωνόμαστε οικονομικά, θα στείλουμε το μήνυμα ότι αφενός στους μετανάστες ότι μπορούμε να τους στηρίξουμε παρά την κατάστασή μας, και αφετέρου στους εταίρους ότι δεν είμαστε και τόσο χάλια, αφού μπορούμε να στηρίξουμε τις εισροές αυτές. Οπότε όσο το χειρότερο τόσο το καλύτερο. Αυτή η κυνική αντίληψη δεν λαμβάνει χώρα απλά σε επίπεδο νοοτροπίας αλλά εφαρμόζεται”, σχολιάζει ο Δημήτρης Χριστόπουλος.  

Για τον ίδιο επείγει η καταγραφή του μεταναστευτικού πληθυσμού στην Ελλάδα, καθώς είναι αδύνατον να ζητείται από τους εταίρους αρωγή σε ένα πρόβλημα που ούτε η ίδια η χώρα δεν κατέχει το μέγεθός του.  

Τα αστεία έφεραν τον φασισμό

Ο Σαΐτ Αλντογάν είναι μετανάστης που ζει αρκετά χρόνια στην Ελλάδα. Μονίμως βλέπει τα τελευταία χρόνια στους μετανάστες να αναγνωρίζονται οι αιτίες όλων των προβλημάτων της ελληνικής κοινωνίας. Της τρομοκρατίας, της εγκληματικότητας, της ανεργίας και άλλων. “Όταν ήρθα στην Ελλάδα, δεν είχα κάποιο πιστοποιητικό ανώτερων σπουδών. Ήρθα έτοιμος να με εκμεταλλευτεί το καπιταλιστικό σύστημα”, είπε παίρνοντας τον λόγο στον διάλογο που ακολούθησε την ολοκλήρωση των εργασιών του συνεδρίου. “Όλοι τώρα μιλούν για την ιστορική Αθήνα που έχει γεμίσει μετανάστες. Ποιός δεν ξέρει για την ιστορική Αθήνα; Όμως ακόμη και εκεί προσπαθούν να χτυπήσουν τον μετανάστη. Ό,τι λένε, τονίζουν ότι συμβαίνει στην ιστορική Αθήνα. Ακόμη και ο Σαμαράς προεκλογικά είπε ότι θα καθαρίσει το ιστορικό κέντρο της Αθήνας. [σ.σ. γέλια συμφωνίας από το ακροατήριο]. Ναι, για γέλια είναι όλα αυτά. Όμως, αυτά τα γελοία επιχειρήματα είναι που δίνουν το 15% στην φονική νεοναζιστική οργάνωση”.

Η βαλκανοποίηση της Ευρώπης, του Τιμ Τζούντα

 28 Νοε 2012, tvxsteam tvxs.gr
...

Ένα νέο μεγάλο ερώτημα τίθεται στην Ευρώπη με αφορμή τις εκλογές της περασμένης Κυριακής στην Καταλονία, όπου η πλειοψηφία δήλωσε υπέρ της διεξαγωγής δημοψηφίσματος για την ανεξαρτητοποίηση της περιοχήςς από την υπόλοιπη Ισπανία. Πρέπει να μιλάμε για εξευρωπαϊσμό των Βαλκανίων ή μήπως για βαλκανιοποίηση Ευρώπης;

Μήπως όροι όπως ‘’το πρώην Βέλγιο’’ και ‘’πρώην Ηνωμένο Βασίλειο’’, είναι ήδη στα σκαριά, ιδιαίτερα στο μυαλό αυτών που έχουν παρακολουθήσει τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας μετά την κατάρρευση του πολυεθνικού κράτους του Τίτο;

Αν το σκεφτεί κανείς, οι διασπαστικές τάσεις στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι τώρα περισσότερο εμφανείς από ποτέ.

Αφενός, υπάρχει ο διαχωρισμός μεταξύ βορρά και νότου στο σύνολο της Ε.Ε και αφετέρου, ο ίδιος διαχωρισμός παρατηρείται μεταξύ των χωρών της. Ο ‘’κερδοφόρος’’ βορράς στρέφεται κατά του ‘’ξεπεσμένου’’ νότου, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τις περιπτώσεις Γερμανίας- Ελλάδας, Καταλανίας – υπόλοιπης Ισπανίας και Φλαμανδίας – Βαλλονίας.

Ο πρώην ανταποκριτής της ολλανδικής εφημερίδας De Volkskrant στην Ανατολική Ευρώπη, Όλαφ Τέμπελμαν, έκανε πρόσφατα αυτόν τον παραλληλισμό ανάμεσα στα Βαλκάνια της δεκαετίας του 1990 και στην κρίση μεταξύ νότιας και βόρειας Ευρώπης.

Επεσήμανε πως ενώ στην αρχή η Κροατία και η Σλοβενία ενίσχυαν οικονομικά τα φτωχότερα μέρη της Γιουγκοσλαβίας όπως το Κόσοβο και τη Βοσνία προκειμένου να μπουν σε μία τροχιά ανάπτυξης, με το τέλος των χρηματοδοτήσεων η Γιουγκοσλαβία αβοήθητη ‘’κυλούσε’’ από την μία κρίση στην άλλη.

Προχωρώντας ένα βήμα παραπέρα, ο Τέμπελμαν εντόπισε ομοιότητες ακόμα και ανάμεσα στους εθνικιστές και ακροδεξιούς ηγέτες των χωρών της Ευρώπης που έχουν πληγεί από τη κρίση, με αυτούς που ανέλαβαν την εξουσία στην διαλυμένη Γιουγκοσλαβία στα τέλη του 1980, όπως ο Μιλόσεβιτς στη Σερβία και ο Φράνζο Τούτζμαν στη Κροατία.

Ένα χρόνο πριν, ο Σέρβος δημοσιογράφος Μόμτσιλο Πάντελιτς, ανέφερε σε άρθρο του στην καθημερινή εφημερίδα Politika πως οι συζητήσεις για μια Ευρώπη πολλών ταχυτήτων μοιάζουν με αυτές που γίνονταν στα τέλη του 1980 για την ‘’μετατροπή’’ της Γιουγκοσλαβίας σε μία «ασύμμετρη συνομοσπονδία», τονίζοντας ότι το κοινό συμφέρον πρέπει να υπερισχύσει των εθνικών διαφορών μεταξύ των κρατών.

Παραλληλισμοί έγιναν βέβαια από τον Πάντελιτς και στο επίπεδο της μη- εκλεγμένης, κομμουνιστικής ηγεσίας της Γιουγκοσλαβίας με αυτό της κυκλικής διοίκησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης των 27.

Εδώ, πρέπει να αναφερθεί ότι όπως και στην περίπτωση της Ευρώπης, η προεδρία της συνομοσπονδίας της Γιουγκοσλαβίας μεταφέρεται κυκλικά μεταξύ των έξι δημοκρατιών της και των δύο αυτόνομων επαρχιών της.

Το πρόβλημα είναι λοιπόν κοινό και στις δύο περιπτώσεις, το γεγονός δηλαδή πως οι χώρες με τον μικρότερο πληθυσμό φοβούνται την τάση ηγεμονίας των πολυπληθέστερων χωρών μέσω της διεκδίκησης περισσότερων ψήφων στις όποιες διαδικασίες λήψης αποφάσεων.

Μετά την λήξη των βαλκανικών πολέμων το 1999 ο εξευρωπαϊσμός της πρώην Γιουγκοσλαβίας θεωρείται σχεδόν δεδομένος, κάτω από ένα πρίσμα ειρήνης, ασφάλειας και σταθερότητας με κοινό στόχο τον προσεταιρισμό στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αντίθετα, η βαλκανιοποίηση της Ευρώπης θα οδηγούσε σε μια ομάδα μικρών χωρών και μια Ευρώπη αδύναμη να υπερασπιστεί τον εαυτό της.

Είναι εύκολο να συμπεράνει λοιπόν κανείς πως τα ‘’αντίπαλα’’ κράτη στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης οφείλουν να βρουν ένα κοινό πεδίο ομόνοιας και συνεργασίας ώστε να διασφαλιστεί η θωράκιση της Ευρώπης στις αυριανές προκλήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο.

Ο Τιμ Τζούντα είναι συγγραφέας και αρθρογράφος του Economist

German Journalist Walter Wuellenweber is completely out of place!

German Journalist Walter Wuellenweber is completely out of place!

                                                     

There is no doubt that Greece is in economic trouble. I accept the fact that we lack organization and that my country must finally get it's act together and balance finances in order to avoid any further financial disasters.
What I don't accept is the fact that certain uneducated morons go around spining ironic suggestions and theories without having knowledge of the true facts. German Journalist Walter Wuellenweber falls into this category of people.
Just recently, the idiot dared to quote:

"Dear Greeks,
Over the years, we Germans have given some 9,000 ($12,800 U.S) for each of you Greeks! You are by far the most expensive friend! Opinion polls show an overwhelming majority of Germans are hostile to the idea of bailing out Greece!"

Hey, wait a minute. If you have the impression that Germany is bailing Greece out you are sadly mistaken! Allow me to remind you (Walter) that for the last 60 or so years the German country  has been sucking America's breasts big time. Yes Walter, all this time, your country is the one that has been receiving billions of American dollars in subsities (direct & indirect). Furthermore, the American taxpayer has been providing for the German people's security, healthcare, vacation, and public education. See how easy it is when you get to live off somebody elses wallet? So, don't you ever dare to mention the word "Bailout".
Now, why don't we start getting down to the reality of things. Who helped rebuild Germany after the second World War? In the 60's and 70's 500,000 Greeks were transfered to German Cities to serve as cheap immigrants and help rebuild the German economy while denying Greece of capable hands and minds!
And to set the record straight, Germany continues to owe Greece Trillions of Euros! After invading my country your ruthless army burnt villages, towns, and cities to the ground. The atrocities and massacres are endles as 1.000.000 men ,women, and children lost their lives in such an unjust way.
Why don't you come and see the skulls and bones of the victims of Distimo on display in the Museum?
When time came for you to gather your filth and abandon my country you stole thousands of tons of gold, silver, platnum, and various other treasures and archeological findings that had been stored inside the main treasury building. Where are the treasures? Why don't you mention that Walter? On your way out of the country you even dared to lay your hands on and steal precious documents such as Hippocrates medical records from which your pharmaceutical companies benefited to a great extent in the years to follow.
The tragic result is that 65 years after World War II Greece has not yet received proper compensation for all the damage, pain and suffering!
Furthermore, I must remind you that Germany does not give Greece a single euro and I will explain why.
Most of the stores here in Greece are of German interest (Praktiker, Lidl etc..). The products are sold at much higher prices than what they are in Germany. The great majority of automobiles, motorbikes, and agricultural products are also of German manufacture.
As you can see Walter, the black economy of Greece, through detrimental to Greece itself, contributes to Germany by importing a disproportional amount of products from your country.
Also, as a result of the huge difference in economies, Germans have been given the capability to purchase tremendous chunks of land on the Greek mainland and islands.
As for the scandals, I must confess that we no doubt have a big problem with corruption and tax evasion. But how dare you and your people call us cheats when you are even bigger cheats?
Do you remember what happened In Bavaria when a group of "innocent" Germans registered their tennis courts as vineyards so that they could be eligible for E.U. subsidies. Do you remember the Spiegel Affair and Franz Josef Strauss? Or the dioxin case and Pullman? Or Helmut Kohl? Or the money you had paid for the CD containing the names of German tax cheats in Liechtenstein and most recently in Switzerland?
So stop pretending that you are the good guys who are starving in order to give us poor wretches money. The money you give us you get it back ten times more. Thanks to our (traitors) politicians the Greek telecom, the Public Power Corporation, the Hellenic Railways, the Athens metro and Siemens are of German interest.
So as you can see Walter, not only do you receive money back, you run my country and corrupt us on top of it.
One reminder before I close...
I am the descendant of Socrates, Aristotle, and Plato. Who are your descendants? My ancestors set the foundations for the Western Civilization. What have your ancestors achieved besides manufacturing machines, two World Wars, and the genocide of 6.000.000 innocent Jews?
More than 5.000 years ago my ancestors slept in homes and sat on toilet seats to do their poop the moment your ancestors slept high up on the trees and in caves. And because I know your poisonous intentions (Germany was one of the first countries to criminally proclaim Skopje as Macedonia the moment Macedonia was part of the Ancient Greek Word) I can assure you that 5.000 years from now Greece will continue to exist because it was created and blessed by the God's. The same God's that have been protecting this sacred land ever since the beginning of time.
One last thing (Walter) Whenever you decide to write your next article please put on a better set of spectacles and do some proper research before you publish the damn thing. This way you won't look like such an idiot!
You're an embarrassment to journalism.
So long sucker...

German Journalist Walter Wuellenweber

"Dear Greeks,

Over the years, we Germans have given some 9,000 ($12,800 U.S) for each of you Greeks! You are by far the most expensive friend! Opinion polls show an overwhelming majority of Germans are hostile to the idea of bailing out Greece!" 

Η επιστολή του Walter Wuellenweber, προς τους Έλληνες πολίτες, με τίτλο "Αγαπητοί μας Έλληνες", 

δημοσιεύεται σε τεύχος του περιοδικού Stern...

"Αγαπητοί Έλληνες, από το 1981 ανήκουμε στην ίδια οικογένεια. Μόνο που εμείς έχουμε συνεισφέρει, όσο κανείς άλλος στο κοινό ταμείο, δηλαδή γύρω στα 200 δις, ενώ εσείς έχετε, αντίθετα, εισπράξει κατά κεφαλήν, όσα κανείς άλλος, δηλαδή σχεδόν 100 δις. Ουδέποτε λαός βοήθησε μέχρι τώρα με τη θέλησή του, σε τέτοιο βαθμό, και για τόσο μακρύ διάστημα, άλλον λαό. Είσαστε, κυριολεκτικά, οι πιο ακριβοί μας φίλοι.

Το ζήτημα πάντως είναι, ότι τελικά δεν εξαπατάτε μόνο τον εαυτό σας αλλά κι' εμάς. Στην ουσία, ουδέποτε φανήκατε αντάξιοι του ευρώ, μιας και παρά την εισαγωγή του, δεν καταφέρατε μέχρι τώρα να εκπληρώσετε τα κριτήρια σταθερότητας. Στην ΕΕ είσαστε ο λαός που ξοδεύει τα μεγαλύτερα ποσά σε καταναλωτικά αγαθά. Θα θέλαμε, ο πρωθυπουργός σας Γ. Παπανδρέου να προχωρήσει στο πρόγραμμά του, όμως προφανώς αυτό δεν το θέλετε εσείς, αφού συνεχίζετε απτόητοι, ν' απεργείτε. Μη μας λέτε λοιπόν, ότι μόνο οι πολιτικοί ευθύνονται για την καταστροφή.

Εσείς έχετε εφεύρει τη Δημοκρατία κι' ως εκ τούτου θα πρέπει να γνωρίζετε, ότι ο λαός είναι αυτός που κυβερνά κι' επομένως, έχει και την ευθύνη. Κανείς δεν σας αναγκάζει να φοροδιαφεύγετε, να χρηματίζεστε, ν' αντιδράτε σε κάθε συνετή πολιτική και να εκλέγετε διεφθαρμένους πολιτικούς. Σε τελευταία ανάλυση, οι πολιτικοί είναι λαϊκιστές και κάνουν, ότι τους πει ο λαός. Θα μας πείτε, βεβαίως, ότι κι' εμείς οι Γερμανοί δεν είμαστε πολύ καλύτεροι, όπως θέλουν κάποιοι να πιστεύουν. Κι έχετε δίκιο. 

Οι Έλληνες είναι εκείνοι, που μας είχαν δείξει το δρόμο της Δημοκρατίας και της Φιλοσοφίας, καθώς και τις πρώτες γνώσεις Εθνικής Οικονομίας. Τώρα μας δείχνετε και πάλι το δρόμο. Μόνο που αυτή τη φορά, είναι λάθος δρόμος. Κι' από το σημείο που εσείς έχετε τώρα φτάσει, δεν πάει παραπέρα".

Και η απάντηση που δόθηκε από ένα συμπατριώτη μας:

"Αγαπητέ μου Walτer Wuellenweber, ονομάζομαι Γεώργιος Π. Ψωμάς. Είμαι δημόσιος λειτουργός κι' όχι υπάλληλος, όπως κατά κόρον τα ΜΜΕ των "συμπατριωτών" σου (μου) αναφέρουν, ως βρισιά και με περίσσεια χλεύη. Ο μισθός μου είναι 1.000 ευρώ. Το μήνα, όχι την ημέρα, όπως ίσως σ' έχουν παρασύρει, να νομίζεις. Ούτε 1.000 ευρώ λιγότερα από σένα.

Από το 1981 ανήκουμε στην ίδια οικογένεια. Μόνο που σας έχουμε παραχωρήσει με αδιαφανείς όρους κι' έναντι αυτών των 200 δις που λέτε, ότι μας δώσατε, το 40% περίπου των αμυντικών εξοπλισμών μας, το σύνολο σχεδόν των εθνικών τηλεπικοινωνιών μας, την κατασκευή 2 μεγάλων αεροδρομίων καθώς και πολλών χιλιομέτρων εθνικού οδικού δικτύου. Αν ξεχνώ κάτι, ζητώ να με συγχωρέσεις. Σημειώνω, πως είμαστε από τους μεγαλύτερους εισαγωγείς στα καταναλωτικά προϊόντα που παράγουν τα εργοστάσιά σας. 

Η αλήθεια είναι, πως δεν ευθύνονται μόνο η πολιτικοί μας γι' αυτή την καταστροφή. Ένα μεγάλο μέρος της ευθύνης έχει και μια εταιρία γερμανικών κυρίως συμφερόντων, η οποία τους λάδωνε, για ν' αναλαμβάνει, όπως λέω παραπάνω, δημόσια έργα (βλ. C4Ι). Πιθανολογώ, πως φταίνε και τα γερμανικά ναυπηγεία, τα οποία μας πούλησαν κάτι υποβρύχια, που γέρνουν. Είμαι σίγουρος, ότι εσύ δεν με πιστεύεις ακόμα, αλλά δείξε λίγο υπομονή και περίμενε, διάβασέ με, κι' αν δεν σε πείσω, τότε διώξε με από την Ευρωζώνη, τον τόπο της Αλήθειας και της Ευημερίας, του Δίκαιου και του Σωστού".

"Λοιπόν Walτer, μισός αιώνας και πάνω πέρασε από τη λήξη του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου, από τότε που η Γερμανία έπρεπε να ξοφλήσει τις υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα. Οι οφειλές αυτές, που μόνον η Γερμανία αρνείται να ξοφλήσει στην Ελλάδα (η Βουλγαρία και η Ρουμανία τακτοποίησαν ήδη τις αντίστοιχες υποχρεώσεις τους), συνίστανται:

α) Σε χρέη ύψους 80 εκατομμυρίων γερμανικών μάρκων, από τον Α´ Παγκόσμιο Πόλεμο.

β) Σε χρέη από τη διαφορά του κλήριγκ στο μεσοπόλεμο, ύψους 593.873.000 δολαρίων, που ήταν σε βάρος της Γερμανίας.

γ) Στα αναγκαστικά δάνεια, τα οποία σύνηψε το Γ´ Ράιχ από την Ελλάδα, ύψους 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, στη διάρκεια της κατοχής.

δ) Στις επανορθώσεις, που οφείλει η Γερμανία στην Ελλάδα, για τις κατασχέσεις, αρπαγές και καταστροφές, που της προξένησε το Γ' Ράιχ, την περίοδο της κατοχής, ύψους 7,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων, όπως επιδικάσαν οι Σύμμαχοι.

ε) Στις ανυπολόγιστες υποχρεώσεις της Γερμανίας για την αφαίρεση της ζωής 1.125.960 Ελλήνων (38.960 εκτελεσμένων, 12.000 νεκρών από αδέσποτες, 70.000 σκοτωμένων σε μάχες, 105.000 νεκρών στα στρατόπεδα της Γερμανίας, 600.000 νεκρών από πείνα και 300.000 απωλειών από υπογεννητικότητα).

στ) Στην ατίμητη ηθική προσβολή, που προξένησε στον ελληνικό λαό και στις ανθρωπιστικές ιδέες που εκφράζει η ελληνική ιδέα. Αυτό το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό, είναι ηθικής τάξης, ύψιστης ηθικής αξίας".

"Ξέρω Walτer, σε πειράζουν αυτά που γράφω, αλλά και μένα με πείραξαν, αυτά που έγραψες! Αλλά περισσότερο με πειράζουν, αυτά που σκέφτεσαι και θέλεις να κάνεις για μένα και τους "συμπατριώτες" σου, τους Έλληνες ! 

Walτer, φίλτατε Walτer, στην Ελλάδα δραστηριοποιούνται 130 γερμανικές επιχειρήσεις, στις οποίες, περιλαμβάνονται σχεδόν όλοι οι γερμανικοί κολοσσοί, οι οποίες πραγματοποιούν ετήσιο τζίρο της τάξης των 6,5 δισ. ευρώ. 

Ξέρεις Walτer, σύντομα δε θα μπορώ ν' αγοράζω Γερμανικά προϊόντα, γιατί δεν θα ‘χω λεφτά. Εγώ Walτer μεγάλωσα στα λίγα, θα τ' αντέξω. Και μην ανησυχείς για τους νέους στην Ελλάδα, είμαστε ακόμα πολλοί παλιοί, για να τους βοηθήσουμε, να εξοικειωθούν στη νέα κατάσταση. Αλλά εσείς βρε Walτer, τους ανέργους σας, που θα δημιουργηθούν από την κατάσταση αυτή στην Ελλάδα, πως θα τους αντιμετωπίσετε; 

Πες μου σε παρακαλώ, έχω απορία: εμείς οι Έλληνες πρέπει να φύγουμε από την Ευρώπη, την Ευρωζώνη (κι' απ' όπου αλλού θέλετε, εσείς, οι Γερμανοί, οι Σουηδοί, οι Ολλανδοί και λοιποί "συμπατριώτες"). Πρέπει να φύγουμε, για να σωθούμε από μια Ένωση, κατ' επίφαση. Από μια ομάδα κερδοσκόπων. Από μια ομάδα, στην οποία είμαστε συμπαίκτες, όσο καταναλώναμε τα προϊόντα των συμπαικτών! 

Εγώ φίλτατε Walτer, πιστεύω, ότι οι Έλληνες θα πρέπει να σταματήσουν ν' αγοράζουν Mercedes, BMW, Opel, Ford, Scoda, κλπ. συμμαχικά προϊόντα, γιατί, δεν μπορούν και δεν πρέπει! Δεν το αξίζουν. Θα πρέπει να σταματήσουν ν' αγοράζουν προϊόντα από το Lidl, το Praktiker και το IKEA. Γιατί δε θα μπορούν πια να τ' αγοράσουν αυτά τα προϊόντα, βρε αδερφέ, τι να κάνουμε! 

Φίλτατε Walτer, θα πρέπει να κανονίσουμε και κάποιες άλλες "λεπτομέρειες" αν μου επιτρέπεις βέβαια, γιατί εσύ είσαι ο "πιστωτής" της ζωής μου. Ξέρεις βρε φίλε Walτer, θέλω να μου επιστρέψεις τον ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ μου, που έκλεψες εσύ (όχι ΕΣΥ βεβαίως, αλλά κάποιοι ΔΙΚΟΙ ΣΟΥ), θέλω τα ΑΘΑΝΑΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΟΥ, που βρίσκονται στα Μουσεία του Βερολίνου, του Μονάχου, του Λονδίνου, του Παρισιού, της Ρώμης! Τα θέλω τώρα, που μπορεί να πεθάνω, αλλά θέλω να πεθάνω, κοντά στους πατέρες μου!".