Ο ΓΡΑΠΤΟΣ ΤΥΠΟΣ ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΕΙ ΤΟ ΚΛΙΜΑ ΣΤΑ ΜΠΛΟΓΚ: Η συνέντευξη που νίκησε τον Νικήτα

Σύμφωνοι! Τα κοινωνικά δίκτυα έστειλαν άκλαυτο τον Ν. Κακλαμάνη με βιντεάκια που αποκάλυπταν την αλαζονεία, την αμετροέπεια και την αγένειά του. Αντλησαν, όμως, το υλικό τους από δημοσίευμα στο «W/Ε» της «Κ.Ε.»

Στις σκληρές ερωτήσεις του «W/Ε» Οκτωβρίου ο απερχόμενος δήμαρχος Αθηναίων απάντησε με περισσή οίηση, δίνοντας τροφή σε Facebook, Twitter και Youtube.

 Κάθομαι εγώ τώρα και ακούω πως τα social media «φάγανε» τον Νικήτα Κακλαμάνη. Πως τον κατακεραύνωσε το Facebook, πως τον καταβαράθρωσε το Twitter, πώς τον έστειλαν άκλαυτο τα blogs. Και ομολογώ ότι υπάρχουν παραπάνω από ψήγματα αληθείας στις ανωτέρω διαπιστώσεις. Αλλά αισθάνομαι υποχρεωμένος να σημειώσω ότι η χαριστική βολή, η αποφασιστική μαχαιριά στην υποψηφιότητα του πρώην δημάρχου, προήλθε από ένα ΜΜΕ τόσο χειροπιαστό και χάρτινο όσο και οι πρώτες Βίβλοι που τύπωσε ο Γουτεμβέργιος.

Εξηγούμαι, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων. Πλάκα είχανε τα χιουμοριστικά βιντεάκια εναντίον του Νικήτα, που πόσταραν διάφοροι και διάφορες στο Facebook και στο YouTube. Επέδρασαν αναμφιβόλως οι ηλεκτρονικές δηλώσεις υποστήριξης των αλλοδαπών δημάρχων στον Γιώργο Καμίνη. Διασκεδάσαμε όλοι με τα φωτομοντάζ που έδειχναν τον Κακλαμάνη από καουμπόι έως καρτούν και με τα ευφυολογήματα που αφορούσαν στο όνομα και στο επώνυμό του. Αλλά ώς εκεί. Οπως έχει δείξει η διεθνής εμπειρία, τέτοιου είδους παίγνια λειτουργούν περισσότερο ως ηρεμιστικά παρά ως εξεγερτικά των μαζών.

Τι ήταν λοιπόν αυτό που έγειρε την παλάντζα; Τίποτε άλλο από ένα κείμενο περιοδικού! Μια συνέντευξη του Νικήτα Κακλαμάνη στο γυναικείο ένθετο «W/Ε» της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας», που έφερε την υπογραφή της Αθηνάς Γκόρου και δημοσιεύθηκε στο τεύχος Οκτωβρίου. Η οποία συνέντευξη ανεκαλύφθη λίγες ημέρες πριν απ' τις εκλογές από τα social media (και κυρίως την εβδομάδα πριν από τη δεύτερη Κυριακή, με σημαντική συνεισφορά του lifo.gr) και έγινε σημαία του αντι-Κακλαμανικού κινήματος. Γιατί, ας μην γελιόμαστε. Περισσότερο τις έχασε τις εκλογές ο Κακλαμάνης, πνιγμένος σε μια έκρηξη οργής των Αθηναίων, παρά τις κέρδισε ο Καμίνης.

Πόσο βοήθησε στην πτώση του Νικήτα η συνέντευξή του στο «W/Ε»; Πριν προχωρήσω θα ήθελα να παραδεχθώ τόσο στη συνείδησή μου όσο και στη διεύθυνση της εφημερίδας ότι ναι, σπαταλώ χρόνο από τις εργασιακές μου υποχρεώσεις για να σερφάρω στο Facebook. Πράγμα το οποίον θα σήκωνε επίπληξη πριν από κάποιο καιρό, αλλά εκεί που φτάσαμε τώρα είναι απαραίτητο στη δημοσιογραφική δουλειά. Λίαν απαραίτητο θα έλεγα, μια και στο Facebook (καθώς και στο Twitter) διαμορφώνονται όχι και τόσο λίγοι συρμοί των ημερών. Τέλος πάντων, το θέμα μας δεν είναι αυτό, αλλά ότι μέσω των social media η συνέντευξη Κακλαμάνη στο «W/Ε» έγινε talk of the town.

Βρέθηκε, δηλαδή, στα χείλη και στον οπτικό ορίζοντα εκατοντάδων χιλιάδων Αθηναίων. Κι αυτό γιατί εκεί ακριβώς αποκαλύφθηκαν σε όλο τους το μεγαλείο η αλαζονεία, η αμετροέπεια και η αγένεια του πρώην δημάρχου Αθηναίων. Δεν μπορώ να μιλήσω για ποσοστά, αλλά είμαι απολύτως σίγουρος ότι υπήρξε αρκετός κόσμος που επηρεάστηκε σφόδρα από τη συγκεκριμένη συνέντευξη και ψήφισε αναλόγως.

Διά ταύτα; Διά ταύτα, καλή είναι η ειρωνεία, καλός και ο μεταμοντέρνος σχολιασμός, αλλά άμα δεν υπάρχει πρωτογενές υλικό να στηριχθούν παραμένουν μετέωρα. Και αυτό το πρωτογενές υλικό το προσφέρουν μέχρι νεωτέρας τα παλιά, καλά και τόσο συκοφαντημένα «χάρτινα» ΜΜΕ. Οσο για τα ίδια τα social media, θα καταγράψω εδώ κάτι που δήλωσε ο Μάρτιν Κλαρκ, υπεύθυνος για την ιστοσελίδα του βρετανικού φύλλου «Daily Mail» (πρώτη σε επισκεψιμότητα απ' όλες τις εφημερίδες στη χώρα): «Το Facebook είναι μια γιγαντιαία μηχανή για τζάμπα μάρκετινγκ».

Tο παγκόσμιο δράμα

Η παγκοσμιοποίηση είναι ένα πλέγμα αποτελούμενο από την οικονομία, πολιτική, περιβάλλον, πολιτισμό, πληροφορική κτλ
Στο άκουσμα της είναι μία λέξη φανταστική, μία λέξη που δημιουργεί μεγάλες ελπίδες στους ανθρώπους, ότι η παγκοσμιοποίηση θα τους λύσει τα τεράστια προβλήματα της ανεργίας, της φτώχειας, της καταστροφής του περιβάλλοντος και ιδιαίτερα μετά τις 11 του Σεπτέμβρη 2001 της αυξανόμενης τρομοκρατίας. Ποια είναι όμως η πραγματικότητα;

 Όπως αποδείχτηκε, η παγκοσμιοποίηση είναι η μαύρη τρύπα που καταπίνει τις κοινωνίες των χαρακτηριζόμενων υποανάπτυκτων και οικονομικά αδύναμων χωρών. Με λίγα λόγια είναι η συμμαχία των μεγάλων τραστ της βιομηχανίας, του εμπορίου και των χρηματαγορών των ΗΠΑ και της Ε.Ε, η νέα τάξη πραγμάτων, όπως αυτοί την ονομάζουν. Eίναι οι ακρίδες του καπιταλισμού ( έτσι τους χαρακτήρισε o κ. Müntefering (Μίντεφερινγκ), ένας Γερμανός σοσιαλδημοκράτης πολιτικός (SPD). Η παγκοσμιοποίηση είναι ένα πολιτικό-οικονομικό σύστημα που στο πέρασμά του ισοπεδώνει τα πάντα, αυξάνει την ανεργία και τη φτώχεια, μεγαλώνει την καταστροφή του περιβάλλοντος και προωθεί την τρομοκρατία, όταν το ίδιο γίνεται τρομοκράτης. Μία εβδομάδα μετά από την επίθεση στους πύργους της Ν. Υόρκης το γερμανικό περιοδικό (Der Spiegel - Ο Σπήγκελ) έγραψε ένα άρθρο με τον τίτλο: Η παγκοσμιοποίηση είναι ο καθημερινός τρομοκράτης. Πριν από λίγα χρόνια, όταν ο (Bush) Μπους στις ΗΠΑ απειλούσε το Ιράκ με πόλεμο, ήταν πολλοί οι πολιτικοί στην Ευρώπη που είχαν δηλώσει, ότι είναι μεγάλο λάθος, η τρομοκρατία να αντιμετωπίζεται με τρομοκρατία.
Σήμερα έχει καθαρά αποδειχτεί, ότι η παγκοσμιοποίηση αχρηστεύει τις τοπικές διοικήσεις δημιουργώντας μία απρόσωπη γραφειοκρατία που κάνει τις κυβερνήσεις ανίκανες να εφαρμόσουν τα προγράμματά τους σε τοπικό επίπεδο. Μία μονόπλευρη ανάπτυξη με πάρα-πολλούς χαμένους και λίγους κερδισμένους. Να τονίσουμε, ότι οι συνεργαζόμενοι οργανισμοί ΙWF(διεθνές νομισματικό ταμείο), WTO (οργανισμός διεθνούς εμπορίου που ιδρύθηκε το 1995, σε αντικατάσταση του GATT) και η Διεθνής Τράπεζα παίζουν αποφασιστικό ρόλο στην υποτιθέμενη ανάπτυξη των ονομαζόμενων υποανάπτυκτων χωρών και όλων αυτών των χωρών που συντηρούνται από δάνεια, όπως σήμερα συμβαίνει και με τη δική μας πατρίδα. Οι μισθοφόροι αυτών των τριών οικονομικών οργανισμών παρουσιάζονται σαν πυροσβέστες του διεθνούς οικονομικού συστήματος. Πλην όμως αυτό δεν τους εμποδίζει σε καμία περίπτωση να γίνονται και εμπρηστές.
Ο γνωστός Rivlin (Ρίβλιν) στο πρελούντιο του Michel Kertzman (Μιτσέλ Κέρτσμαν), ενός σημαντικού γνώστη των εθίμων και συνηθειών της βορειοαμερικανικής ολιγαρχίας, έδωσε το σύνθημα: ...Φάγε ή πέθανε, σκότωσε για να μη σε σκοτώσουν..., Αυτό σήμερα είναι η επικρατούσα συναλλαγή. Όποιος κυριαρχεί στις αγορές, εξοντώνει τους ανταγωνιστές του. Στο λεξιλόγιό του έχει πάντα τη σφραγίδα του πολέμου και της καταστροφής. Όλες οι μεγάλες High – Tech επιχειρήσεις κατάφεραν να γίνουν τεράστιες, διοικούμενες από ψυχρούς δολοφόνους. Για να ανεβεί κανείς σ' αυτά τα ύψη, πρέπει να είναι ένας τέλειος καρχαρίας (Μιτσέλ Κέρτσμαν).
  Από τη στιγμή λοιπόν που αυτοί οι οργανισμοί δανείζουν χρήματα αυτόματα επιβάλλουν και τους όρους τους, δηλαδή πώς και πού αυτά θα διατεθούν, ώστε να εξασφαλίσουν την είσπραξη των τόκων, αλλά και την επιστροφή του κεφαλαίου που δάνεισαν, βέβαια σε δολάρια . Πρακτικά, αυτή είναι μία ωραία μέθοδος να ελέγχουν και να συγκυβερνούν τη δανειολήπτρια χώρα. Για να εξοφληθεί το δάνειο είναι απαραίτητο να επενδυθεί αυτό στη βιομηχανική ανάπτυξη και σε επιχειρήσεις οι οποίες θα γίνουν ανταγωνιστικές στη διεθνή αγορά. Βέβαια ελάχιστες φορές συμβαίνει αυτό. Οι εμπειρίες απέδειξαν ότι το 20 – 25% τού δανείου πηγαίνει σε μίζες, κοινώς λαδώματα, στους πολιτικούς και διοικητικούς υπαλλήλους. Ένα άλλο μέρος των χρημάτων επενδύεται σε πολυτελή καταναλωτικά αγαθά και σε μεγάλα έργα που δεν αποδίδουν κανένα κέρδος στην οικονομία της χώρας. Τέλος, ένα μεγάλο τμήμα του δανείου πηγαίνει σε εξοπλισμούς, μέσω των οποίων η άρχουσα τάξη να μπορεί σε οποιαδήποτε στιγμή ακαριαίως ν' αντιμετωπίσει μία ενδεχόμενη εξέγερση του Λαού. Η ανάπτυξη στη χώρα είναι μηδενική με αποτέλεσμα αυτή να πρέπει να δανειστεί πάλι για να ξεπληρώσει το παλιό δάνειο κ.ο.κ. Δηλαδή ένας φαύλος κύκλος. Με αυτό το σύστημα οι τρεις σύμμαχοι: η Διεθνής Τράπεζα, το ΔΝΤ και ο Οργανισμός διεθνούς εμπορίου WTO κυριαρχούν και εκμεταλλεύονται τα φυσικά αποθέματα της χώρας που δανείζουν, ένα είδος αποικιοκράτησης.
Οι παραπάνω τρεις οργανισμοί ισχυρίζονται, ότι δεν αντιπροσωπεύουν καμία πολιτική ιδεολογία. Αυτό είναι ένα μεγάλο ψέμα. Στην πραγματικότητα αυτοί είναι το μακρύ χέρι των υπηρεσιών των υπουργείων οικονομικών και εξωτερικών των ΗΠΑ. Η εξάρτηση αυτή διαπιστώθηκε όταν το φθινόπωρο 2001 η Ουάσιγκτον κύρηξε τον πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας. αλλά και εναντίον του Αφγανιστάν
Ένας Άγγλος ρεπόρτερ είχε τότε γράψει: Το ΔΝΤ και η Διεθνής Τράπεζα είναι παραρτήματα του αμερικάνικου αντιτρομοκρατικού οπλοστασίου. Οι ΗΠΑ δε χάνουν χρόνο να αποζημιώνουν τους συμμάχους τους ανάλογα, όπως π.χ συνέβει με το Πακιστάν. Στα τέλη του Σεπτέμβρη 2001 το διεθνές νομισματικό ταμείο ΔΝΤ, πήρε την εντολή από του υπουργείο οικονομικών να χορηγήσει 135 εκατ. Δολάρια στη στρατιωτική κυβέρνηση του Πακιστάν, ταυτόχρονα η Ουάσιγκτον έλυσε το εμπάρκο που είχε επιβληθεί το 1998 σ' αυτή τη χώρα, ένεκα των δοκιμών της Α-βόμβας.
Στο φάκελλο Πακιστάν, όπως τον παρουσιάζει ο τότε αρμόδιος για το ΔΝΤ Conny Lotze ( Κόννυ Λότσε), αναφέρονται τα εξής: Χορηγήσαμε στις 23 του Σεπτεμβρη μία οικονομικη βοήθεια 596 εκ. Δολάρια. Από τον έλεγχο που διενεργήσαμε μείναμε ικανοποιημένοι από τις μεταρυθμίσεις που επραγματοποίησε η στρατιωτική κυβέρνηση του Ισλαμαμπάντ. Η πραγματική όμως βοήθεια που χορηγήθηκε στη στρατιωτική κυβέρνηση ήταν 2,5 δισεκατομμύρια δολάρια, ταυτόχρονα εξοφλήθηκε, με διάφορους τρόπους , το εξωτερικό χρέος της χώρας το οποίο ανήρχετο 37 δισεκατομύρια δολάρια
Μη ξεχνάμε, ότι ήταν η εποχή που η Ουάσικτον, ετοιμαζόταν να επεμβεί στρατιωτικά στο Αφγανιστάν και είχε ανάγκη τη συνεργασία του γειτονικού Πακιστάν. Εκτός αυτού οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, (CIA) συνεργάζονται στενά με αυτές της στρατιωτικής κυβέρνησης του Πακιστάν (ISI).
Ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Hugo Chaves (Ούγκο Τσάβες), ο οποίος το Δεκέμβρίο 2007 χαρακτήρισε δημόσια τον πρόεδρο τω ΗΠΑ Georg Bush (Μπους) γάιδαρο και μέθυσο, και την υπουργό εξωτερικών Gondoleezza Rice (Γκονδολέσα Ράϊς), ερμαφρόδιτη, σε μία ομιλία του στο πανεπιστήμιο της Βραζιλίας είχε αναφέρει: ... Εσείς οι άρχοντες με τις βίλλες και τις αυτοκρατορίες κλεισμένες στα ψηλά τείχη, με τους οπλισμένους φύλακες που προστατεύουν τα κάστρα σας, εσείς οι αριστοκράτες και εσείς της μεσαίας τάξης, τι θα κάνετε όταν οι μεγάλες μάζες των ξεριζωμένων, των απαλοτριωμένων, και καταραμένων έρθουν εναντίων σας; Πείτε μου τι θα κάνετε; Τα πρώτα σημάδια φαίνονται ήδη τον ορίζοντα...
Σε μία τελευταία στατιστική των Ηνωμένων Εθνών διαβάζουμε, ότι από τα 6,5 δισεκ. ανθρώπων σ' αυτόν τον πλανήτη, το 1/3 ζει μόνο με 1 δολάριο την ημέρα, δηλαδή κάτω από τα όρια της φτώχειας. Σύμφωνα με το ρυθμό της παγκοσμιοποίησης, όπως οι τεχνοκράτες την φαντάζονται, στις επόμενες δεκαετίες υπολογίζεται, θα προστεθουν στους πεινασμένους ακόμα ένα δισεκατομύριο άνθρωποι
 Σίγουρα μία ημέρα αυτές οι μάζες θα απαιτήσουν αυτά που οι ακρίδες του καπιταλισμού καθε μέρα τους κλέβουν. Σύμφωνα με τη στατιστική των Ηνωμένων Εθνών, κάθε επτά δευτερόλεπτα, κάπου στον κόσμο, πεθαίνει ένα παιδί κάτω των 10 ετών από την πείνα και το ακατάλληλο πόσιμο νερό και 850 εκατομμύρια άνθρωποι είναι τα θύματα μιας διαρκούς κατάστασης ασιτίας
Απέναντι στους ολίγους που δε γνωρίζουν τον πλούτο που κατέχουν στέκονται εκατομμύρια θύματα της πείνας, των επιδημιών, των διαλυμένων οικογενειών. Στο κέντρο της νέας τάξης πραγμάτων βρίσκονται τα νέα αφεντικά του κόσμου, οι κυνηγοί του παγκόσμιου καπιταλισμού, οι βαρώνοι των πολυεθνικών, της βιομηχανίας, του εμπορίου και οι κερδοσκόποι των χρηματαγορών
Το αόρατο χέρι μιας παγκοσμιοποιμένης αγοράς, δεν καταστρέφει μόνο τις ανθρώπινες κοινωνίες, και τη φύση, αλλά αποφασίζει ποιος θα πρέπει να πεθάνει και ποιος να ζήσει.

Πηγή: Ομογενειακή Εφημερίδα  Ταχυδρόμος  http://www.tachydromos.com

Σχετικά με τον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ...

 Ο "ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ"είναι ομογενειακή εφημερίδα, με έδρα τη χώρα με το μεγαλύτερο ελληνικό ομογενειακό πληθυσμό στην Ευρώπη, και η μοναδική με παγγερμανική εμβέλεια.
Απευθύνεται στους 362.000 Έλληνες ομογενείς (συγκεκριμένα στην Γερμανία υπάρχουν 93.000 νοικοκυριά) στους 500 περίπου εθνικοτοπικούς Συλλόγους και Οργανώσεις, στις 145 Ελληνικές Κοινότητες, σε όλες τις πρεσβείες, τα προξενεία και τις Ομοσπονδίες, στις ενορίες των ελληνικών εκκλησιών, στις χιλιάδες μικρές και μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις (εστιατόρια, καταστήματα χονδρικής και λιανικής πώλησης, καφετέριες), γραφεία ταξιδιών καθώς και τουριστικές, μεταφορικές και μεσιτικές εταιρίες.
Αποστέλλονται 20.000 αντίτυπα κυρίως στη γερμανική επικράτεια ενώ στον ελλαδικό χώρο ο «ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ» φτάνει σε πλήθος ελληνικών επιχειρήσεων και εταιριών, σε όλα τα Υπουργεία και σε πολλούς Οργανισμούς, παράλληλα με την εύχρηστη και μόνιμη παρουσία της εφημερίδας στο διαδίκτυο: www.tachydromos.com (μια ιστοσελίδα με μεγάλη επισκεψιμότητα στον σκοπό της άμεσης ενημέρωσης.
Η οργανωμένη ομάδα δημοσιογράφων (αρθρογράφων, πολιτικών οικονομικών και αθλητικών αναλυτών) από τον Ελληνικό και Ευρωπαϊκό χώρο εγγυάται τη σωστή, έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση μιας πραγματικής ελευθεροτυπίας.
Έχει επιλεχθεί να τυπώνεται στο τυπογραφείο "Druck und Verlagshaus Frankfurt a.M.", για να πετύχει το καλύτερο στην αισθητική και την ποιότητα και μ΄ αυτά τα προτερήματα να ανταποκριθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στην εμπιστοσύνη που του δείχνετε προβάλλοντας την εταιρία σας

...επιπλέον

Στην καρδιά κάθε έκδοσης, το πολυσέλιδο Ένθετο στην γερμανική γλώσσα περιλαμβάνει και συντακτική ύλη του Γερμανοελληνικού συνδέσμου ( DHW ) του οποίου τα 250 και πλέον δικά του μέλη-γερμανικές εταιρίες είναι και παραλήπτες της εφημερίδας
πράγμα που σημαίνει ότι ο «ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ» διευρύνει ολοένα περισσότερο το εξειδικευμένο αναγνωστικό κοινό του καθώς όχι μόνο δεν εγκατέλειψε ποτέ τους αρχικούς του στόχους αλλά κινούμενος με σαφήνεια και αποτελεσματικότητα στην κατάκτησή τους περνά κάθε φορά σε νέους, συνεχώς υψηλότερους.
Από τον Ιανουάριο 2005 σε συγκεκριμένο χώρο της εφημερίδας η Ομοσπονδία Ελληνικών Κοινοτήτων της Γερμανίας (ΟΕΚ) απευθύνεται πλέον με τα θέματά της μέσα από τις σελίδες του «ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΥ» στις 145 ελληνικές κοινότητες και γενικά στον ελληνισμό της Γερμανίας.
Ο «ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ» με την ύλη και τη δομή του απευθύνεται παράλληλα με τους κλασσικούς αναγνώστες του και σε ένα κοινό που αναζητά τα προϊόντα και τις υπηρεσίες σας:
οι σελίδες του σας δίνουν τη δυνατότητα να επικοινωνήσετε μαζί του!
Η συγκροτημένη και σταθερή παρουσία του μέσα στα σπίτια που κατοικούν έλληνες ομογενείς και στους χώρους δουλειάς ιδιωτών επαγγελματιών και επιχειρηματιών καθιστά τον «ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ» αφορμή που γίνεται κατάλληλο εργαλείο για τον πιο πετυχημένο φορέα στην έντυπη διαφήμιση μιας εξαιρετικά δυναμικής αγοράς. μέσα από τις σελίδες του.

Κοινωνικός διχασμός;

«Κάνουμε αγώνα υπέρ της Ελλάδας»

 Καμπάνια για την αγορά ελληνικών ομολόγων ξεκίνησε η μεγαλύτερη οικονομική εφημερίδα στον γερμανόφωνο χώρο, «Ηandelsblatt», παροτρύνοντας τους αναγνώστες της να στηρίξουν την Ελλάδα για να σώσουν το ευρώ.

Η«Ηandelsblatt» κυκλοφόρησε χθες με πρωτοσέλιδο την επιστολή του αρχισυντάκτη-διευθυντή της Γκάμπορ Στάινγαρτ με τίτλο «Η Γερμανία βοηθά!» πλαισιωμένη από δηλώσεις στήριξης και αγοράς ελληνικών ομολόγων από σημαίνουσες προσωπικότητες του πολιτικού και οικονομικού χώρου της Γερμανίας. «Η αποχώρηση των 11 εκατομμυρίων Ελλήνων από την ΟΝΕ, η οποία συζητήθηκε ακόμα και από πολιτικούς των κομμάτων της γερμανικής κυβέρνησης, θα σήμαινε την αρχή του τέλους της σημερινής Ενωσης. Μια τέτοια εξέλιξη δεν είναι προς το συμφέρον- οικονομικό αλλά και πολιτικό - της Γερμανίας», τονίζει η εφημερίδα. Πρόκειται για «ένα μήνυμα συνυπευθυνότητας, ακόμα και με την ανάληψη ενός μη αμφισβητήσιμου οικονομικού κινδύνου. Για τον λόγο αυτό την Παρασκευή παρήγγειλα ελληνικά κρατικά ομόλογα αξίας 5.000 ευρώ», σημειώνει ο υπογράφων.
Η «Ηandelsblatt» πηγαίνει κόντρα στο κλίμα λαϊκίστικης εκμετάλλευσης της ελληνικής κρίσης από ορισμένα ΜΜΕ στη Γερμανία, όπως και το τελευταίο τεύχος του «Focus» που κυκλοφόρησε χθες με το άγαλμα της Αφροδίτης, αλλά αυτή τη φορά με χέρι επαίτη.
«Βλέπουμε με ανησυχία ότι η διογκούμενη δυσφορία στη Γερμανία αλλά και στην Ευρώπη για τα δισεκατομμύρια της βοήθειας στην Ελλάδα παίρνει όλο και περισσότερο εθνικιστικές διαστάσεις», είπε στα «ΝΕΑ» ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας στο Βερολίνο Ντάνιελ Γκότφαρτ για την πρωτοβουλία. Η δυσφορία αυτή αξιοποιείται για «ύβρεις» εναντίον των Ελλήνων και τοποθετήσεις που ζητούν την έξοδο της Ελλάδας από την ΟΝΕ και την επάνοδο στη δραχμή. «Είναι άκρως σοβινιστική, λαϊκίστικη, κοντόθωρη και από οικονομική σκοπιά ανόητη τοποθέτηση, που έδειχνε να παίρνει το πάνω χέρι», λέει ο Ντ. Γκότφαρτ. Και παρόλη την κριτική στην Ελλάδα, όπως στο θέμα των παραποιημένων στατιστικών στοιχείων, η εφημερίδα αποφάσισε να αντισταθεί στο κλίμα αυτό, μετά και την απόφαση για τη στήριξη της Ελλάδας, αναζητώντας εκείνους που θα ήταν πρόθυμοι να αγοράσουν ελληνικά ομόλογα.
Η ανταπόκριση στο κάλεσμα της εφημερίδας ήταν σημαντική. «Για πρώτη φορά στη ζωή μου αγοράζω κρατικά ομόλογα, διότι πρέπει να σταθούμε αλληλέγγυοι» γράφει ο πρώην υπουργός Οικονομικών Χανς Αϊχελ. Ο επίσης πρώην υπουργός Οικονομικών Μάνφρεντ Λάνσταϊν δηλώνει ότι «αγοράζει ελληνικά ομόλογα ως μήνυμα κατά της υπεροψίας με την οποία ορισμένοι αντιμετωπίζουν τους έλληνες εταίρους». Μεταξύ των υποστηρικτών είναι ο πρώην σύμβουλος της γερμανικής κυβέρνησης Μπερτ Ρίρουπ, ο πρόεδρος του Δ.Σ. της RWΕ Γιούργκεν Γκρόσμαν, ο πρόεδρος του εποπτικού συμβουλίου της Werder Βremen Βίλι Λέμκε. Ο πρόεδρος του Δ.Σ. της Βalsen GmbΗ Βέρνερ Μπάλσεν αγοράζει 100.000 ευρώ σε ελληνικά ομόλογα «διότι δεν πρέπει να αφήσουμε τη χώρα στους κερδοσκόπους, ενώ ο πρόεδρος του Δ.Σ. της Deutsche Βank Βόλφγκανγκ Κιρς δηλώνει: «Εχω ελληνικά ομόλογα γιατί πιστεύω στην ευρωπαϊκή ιδέα». Στο σημερινό φύλλο φιλοξενείται μία σελίδα με αντιδράσεις αναγνωστών, καθώς «δεχτήκαμε εκατοντάδες mails, τα περισσότερα θετικά, αλλά φυσικά δεν είναι όλοι της ίδιας άποψης», λέει ο Ντ. Γκότφαρτ.
Στους υποστηρικτές της Ελλάδας τοποθετεί τον εαυτό του και ο πρόεδρος του Οικονομικού Ινστιτούτου του Μονάχου καθηγητής Χανς Βέρνερ Ζιν, ο οποίος μέχρι πρότινος μιλούσε για «βαρέλι χωρίς πάτο». Μιλώντας στα «ΝΕΑ» ο καθηγητής Ζιν εξήγησε ότι «η Γερμανία φοβάται αν η Ελλάδα θα είναι σε θέση να επιστρέψει τις πιστώσεις, γι΄ αυτό και ζήτησε επιπρόσθετη ασφάλεια. Αλλά οι πιστώσεις θα χορηγηθούν και ελπίζω ότι η Ελλάδα θα είναι σε θέση να επιστρέψει σε υγιείς συνθήκες εκλαμβάνοντας τη βοήθεια ως αυτοβοήθεια». 

 

 

Ζητιάνα η Αφροδίτη της Μήλου σε νέο εξώφυλλο του Focus

Ξαναχτύπησε το γερμανικό περιοδικό Focus, μετά το εξώφυλλο που παρουσίαζε την Αφροδίτη της Μήλου σε άσεμνη χειρονομία, και στο σημερινό του τεύχος εμφανίζει το ίδιο άγαλμα με τη μορφή ζητιάνας.
«Η Ελλάδα και τα χρήματά μας», γράφει το πρωτοσέλιδο του περιοδικού, αναφερόμενο στα κονδύλια που θα καταβάλει η Γερμανία στην Ελλάδα, στο πλαίσιο της συμφωνίας για τον μηχανισμό στήριξης της ελληνικής οικονομίας.
Όπως στο προηγούμενο πρωτοσέλιδο, τον Φεβρουάριο, έτσι και στο νέο, η Αφροδίτη της Μήλου εμφανίζεται περιτυλιγμένη από μία κουρελιασμένη ελληνική σημαία.
Το σημερινό πρωτοσέλιδο του Focus έρχεται να προστεθεί σε σειρά δημοσιευμάτων εναντίον της Ελλάδας, τους τελευταίους μήνες.
Στο στόχαστρο του γερμανικού Τύπου βρίσκεται, άλλωστε, και η γερμανίδα καγκελάριος, εξαιτίας της συμφωνίας για τον μηχανισμό στήριξης στην ελληνική οικονομία.
Πρόσφατα δημοσιεύματα ανέφεραν πως «η στρατηγική της Ανγκελα Μέρκελ δεν απέφερε» και ότι «ουδείς μπορεί να πιστέψει τους Έλληνες» ότι θα προχωρήσουν σε ραγδαίες περικοπές δαπανών.
 

 Πηγή: Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ

 

Κυρία μου, ο Λάκης Λαζόπουλος!

Συνέντευξη στην Ισαμπέλα Σασλόγλου, στο w/e, το νέο γυναικείο περιοδικό της «Κ.Ε.»

Στο κανάλι που έχει γερµανούς ιδιοκτήτες και στην εκποµπή που λέγεται «Αλ Τσαντίρι Νιουζ», κάθε Τρίτη βράδυ στις 9 παρακολουθούµε τον άνθρωπο που µιλάει στη γλώσσα µας! Οι δυόµισι αυτές ώρες ζωντανής µετάδοσης κάνουν τις υπόλοιπες µέρες και ώρες της τηλεοπτικής µας βδοµάδας να µοιάζουν «ξενόγλωσσες».

Φωτογραφία: Jordan Makarof, http://www.jordanmakarof.com

Και ναι µεν, κουτσά στραβά, τις µάθαµε τις «ξένες γλώσσες», αλλά σαν τη µητρική µας δεν τις µιλάµε. Ο Λάκης Λαζόπουλος έγινε ο κοινός µας λόγος. Σε ένα µέσο που έχει (ξε)χάσει, προς το παρόν, το στόχο του, ο ίδιος πετυχαίνει διάνα – µε όπλο την ουσία του µέσου: την κοινή λογική. Ναι, κυρία µου!

Κυρία µου, έχω να σου πω. Κυρία µου, άκου ένα ανέκδοτο. Ποια είναι η κυρία στην οποία απευθύνεστε κάθε φορά στην εκποµπή;

Έχω µια εικόνα από τη γειτονιά µου, ένα άκουσµα, «Κυρίες, καλές κυρίες, χαλιά έχω, κιλίµια, καστανόχωµα έχω!». Πάντα οι πλανόδιοι απευθύνονταν στην κυρία του σπιτιού. Από κει κατάλαβα ότι στη γυναίκα απευθύνεσαι όταν θες να πεις κάτι για το σπίτι, για τη ζωή, για το νοικοκυριό. Και στη «Λυσιστράτη» που έπαιξα το 1986, το αίσθηµα ήταν ότι στη γυναίκα πρέπει να ανατεθεί το δηµόσιο ταµείο, η γυναίκα µπορεί να µαζέψει τα έξοδα, να κρατήσει το σπίτι, να πάρει τις αποφάσεις ζωής. Η εκποµπή, λοιπόν, απευθύνεται στη γυναίκα που είναι σπίτι και περιµένει να γυρίσει ο άντρας της. Στο µυαλό µου έχω τη µάνα µου που περίµενε να γυρίσει ο πατέρας µου, γιατί ο πατέρας µου γυρνούσε αργά. Εννιά η ώρα, λοιπόν, που ξεκινάει η εκποµπή, είναι µια γυναίκα µόνη στο σπίτι που της µιλάω µέχρι να γυρίσει ο άντρας της. Έτσι, κυρία µου, έχεις εµένα να σου µιλάω.

Κλισέ ερώτηση, αλλά η απάντηση θα την αποζηµιώσει. Ποιες γυναίκες σηµάδεψαν δηµιουργικά τη ζωή σας;

Η µητέρα έτσι κι αλλιώς σηµαδεύει τη ζωή ενός παιδιού. Δεν δίνω ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στη µητέρα µου γιατί µοιάζει µε τις µητέρες της γενιάς της. Οι νεότερες έχουν αλλάξει αρκετά, αλλά όχι τόσο. Οπωσδήποτε και η γυναίκα µου και η κόρη µου µε έχουν σηµαδέψει. Κυρίως η κόρη µου, γιατί είναι µικρή και µου πέρασε όλη την αντίληψη της ηλικίας της µέσα από τις συζητήσεις µας. Ο τρόπος συνεννόησης µε το παιδί µου είναι ο τρόπος που συνεννοούµαι µε τα παιδιά όλου του κόσµου. Μου λένε ότι είµαι χαριστικός, αλλά αν ακούω το παιδί µου δεν γίνεται στα άλλα παιδιά, να σηκώνω δάχτυλο. Εγώ απλώς ακούω τι µου λένε, δεν είµαι χαριστικός. Κάθε γενιά έχει τον δικό της τρόπο, τη δική της σκέψη. Κι εγώ αντίστοιχα θυµάµαι τον εαυτό µου. Ευτυχώς, θυµάµαι!

Πώς µπόρεσε και πέρασε σηµειολογικά η χήρα Μήτση ακόµα και σε παιδιά 10 χρονών τότε, που δεν είχαν προσλαµβάνουσες από εκείνες τις γυναίκες;

Το τίναγµα της φούστας, το ξεσκόνισµα µε τα µανίκια, η κλίση του κορµού στο πλάι. Η αλήθεια περνάει πάντα και µεταγγίζεται ελεύθερα από εποχή σε εποχή. Βλέπω τις παλιές ελληνικές ταινίες και η Βασιλειάδου στέκεται πιάνοντας τη µέση της αριστερά, γιατί τότε οι γυναίκες κρατούσαν τη σκούπα από τη δεξιά πλευρά για να σκουπίσουν. Με την ηλεκτρική σκούπα άλλαξε η στάση και δεν πιάνεται καµιά στα αριστερά, αλλά πίσω σε όλη τη µέση. Το βίωµα µιας εποχής όταν περάσει στο σώµα, αναγνωρίζεται σε οποιαδήποτε άλλη εποχή. Στη χήρα Μήτση, λοιπόν, εκτός από την ελαφρά κλίση του σώµατος, το τίναγµα της φούστας είναι η κίνηση για τα ψίχουλα. Οι Έλληνες έχουµε µανία µε το ψωµί. Με «αξίωσε» κι εµένα η ζωή, σε εισαγωγικά το αξίωσε, να πάω σε καλά τραπέζια. Στην αρχή, όταν µου έβαζαν τα ψωµάκια µπροστά, έχοντας µάθει στο σπίτι µου να κόβω τη φρατζόλα και το ζυµωτό ψωµί, νόµιζα ότι κάποιος µου έπαιρνε τη ζωή. Έτρωγαν οι άλλοι, αλλά εµένα το µυαλό µου ήταν στο πανέρι µε τα ψωµιά. Πότε θα ξανάρθει αυτός ο κύριος να φέρει το αντίδωρο! Η κίνηση της χήρας, το τίναγµα, έχει να κάνει µε το ψωµί. Όλοι τρώνε ψωµί, πάντα κάτι πέφτει κάτω, ε, όπως και να ’χει, ένα ψίχουλο θα πέσει για να το τινάξεις. Είναι αναγνωρίσιµη κίνηση.

Τη σηµερινή γυναίκα, πώς θα την επινοούσατε αν έπρεπε να κάνετε έναν ακόµα χαρακτήρα στους Μήτσους;

Είναι η εργαζόµενη που γυρνάει µεταξύ λαϊκής, δουλειάς, σπιτιού, φροντιστηρίων, παιδιών, παρακολούθησης παιδιών και άντρα της, και µετά ταµπουρώνεται µέσα στο σπίτι φοβούµενη την εγκληµατικότητα και το ληστή που θα µπει. Σήµερα η γυναίκα ξεκινάει να δουλέψει, να προσφέρει στο σπίτι της, έχει άγχος και ενοχές ότι δεν ανατρέφει σωστά τα παιδιά της, δεν ξέρει τι κάνει ο άντρας της τόσες ώρες που λείπει, γυρνάει σπίτι της πολύ κουρασµένη, αλλά θέλει να φροντίσει και λίγο τον εαυτό της. Ενδιάµεσα, λοιπόν, παίρνει και µερικές άσχετες πληροφορίες για µόδα και οµορφιά που µπορεί να µην της ταιριάζουν, αλλά τις δανείζεται γιατί έχει να αντιµετωπίσει και αυτές που ο άντρας της βλέπει στην τηλεόραση. Δεν της φτάνει που δουλεύει για να ζήσει το σπίτι της, έρχεται και ανταγωνίζεται όλες αυτές που παρακολουθεί ξαπλωµένος ο άντρας της. Αυτό το άγχος το έχει η µέση εργαζόµενη Ελληνίδα κι εγώ αυτήν θα έκανα στους Μήτσους σήµερα. Είναι το πρόσωπο της δεκαετίας. Σκέψου µόνο ότι η γυναίκα έφτασε να δικαιούται να ζήσει διά της εργασίας! Να µην είναι όµηρος, δηλαδή, ενός άντρα. Γι’ αυτό και αυξήθηκαν τα διαζύγια όταν άρχισε να δουλεύει. Μπόρεσε επιτέλους να πει όχι. Γιατί γάµος δεν υπάρχει όταν µια γυναίκα µένει γιατί δεν την παίρνει οικονοµικά να ανοίξει την πόρτα και να φύγει. Μια υποκρισία της Εκκλησίας είναι, που στηρίζει όλο αυτό το εµπορικό κοµµάτι που αρπάζει χρήµατα µε βάση τις ενοχές των ανθρώπων. Η Εκκλησία ενοχοποιεί κυρίως τη γυναίκα.

Δε νοµίζω ότι υπάρχουν αθώα θύµατα πια. Η γυναίκα κατέκτησε τα πάντα.

Εδώ γίνεται ένα λάθος. Η νεότερη γυναίκα είναι πάρα πολύ επιθετική ερωτικά απέναντι στον άντρα. Υπάρχει µια διαδικασία που σε κάνει να επιθυµείς κάποιον. Ας χρησιµοποιήσουµε την κλασική έννοια. Όταν ένας κυνηγός πάει στο δάσος για να πιάσει µπεκάτσες, ε, δεν θέλει την µπεκάτσα να του παραδοθεί. Η διαδικασία µετράει. Ο άντρας θέλει να βγάλει τα κουµπούρια του και τώρα η µπεκάτσα τον αφόπλισε. Αν αφοπλίσεις τα γύρω κουµπούρια, αφοπλίζεις και το κεντρικό! Γι’ αυτό όλοι βαριούνται γρήγορα. Γιατί όλα έγιναν εύκολα. Η ευκολία σκότωσε τη δηµιουργικότητα. Καθετί έχει µια διαδικασία. Όταν παραβιάσεις τη διαδικασία, τελειώνει το ενδιαφέρον, τελειώνει η εκµάθηση. Αν λύσεις την άσκηση µε λυσάρι, ποτέ δεν θα µάθεις τις πράξεις που σε οδηγούν στη λύση. Αυτή τη στιγµή ζούµε τα αποτελέσµατα χωρίς να έχουµε µάθει τις πράξεις. Γι’ αυτό κουραστήκαµε. Έγιναν όλα εύκολα.

Ο Έλληνας πρέπει να πάρει Ξυπνητόλ. Έχουµε πάθει κατάθλιψη όλοι, ζούµε τη διάλυση. Οι Έλληνες δεν θέλουµε να ξέρουµε από ποια νόσο πάσχουµε. Προσπαθούµε να διασκεδάσουµε την κατάσταση, κάνουµε ότι δεν τρέχει τίποτα.

Εννοείτε ότι η εξίσωση ισχύει και για τη γενικότερη κατάσταση που ζούµε τώρα;

Η κατρακύλα του Έλληνα ξεκινάει από την περίοδο Σηµίτη. Η οκταετία Σηµίτη ήταν καταλυτική. Ξαφνικά βρέθηκε ο Έλληνας να παρακολουθεί µία µετοχή των Μύλων Αγίου Γεωργίου στα καλά καθούµενα, και ξέχασε τα πάντα. Πήρε λεφτά από κει που δεν το περίµενε και άρχισε να παριστάνει κάποιον άλλον. Γέµισε χιλιάδες νεόπλουτους και νεοκλέφτες η εποχή, δηµόσιοι υπάλληλοι που βρέθηκαν τυχαία σε θέσεις µε πολλά λεφτά, άνθρωποι του ΠαΣοΚ οργανωµένοι στο υπουργείο Οικονοµικών που έπαιρναν πληροφορίες και έµπαιναν σε µετοχές φούσκες, όλοι αυτοί ανέπτυξαν έναν καινούργιο κόσµο. Άνθρωποι απαίδευτοι που έστησαν τον δικό τους µηχανισµό αξιών για να µπορέσουν να υπάρξουν, έχοντας βασική τους προτεραιότητα να φωτογραφίζονται στα περιοδικά. Δεν υπάρχουν αν δεν φωτογραφίζονται.

Κοσµικές στήλες, λοιπόν. Τι στήλες;

Εκατό σελίδες σε κάθε περιοδικό, πεντακόσιες σελίδες τη µέρα.

Ζει και βασιλεύει η Γρουµπουλάκη;

Βέβαια! Λέω τον ερχόµενο Σεπτέµβριο-Οκτώβριο να κάνω δυο-τρία καινούργια επεισόδια Μήτσων. Φέτος δεν τα κατάφερα λόγω θεάτρου. Η Γρουµπουλάκη είναι ίδια µε τότε, πάντα στην Εκάλη. Δεν έχει αλλάξει τίποτα. Δεν αλλάζουν εποχές εκεί. Ο χρόνος µένει ακίνητος. Στην Εκάλη µόνο οι Φιλιππινέζες µεγαλώνουν. Η πλήξη του πλούσιου είναι αλλόκοτη. Άκουσα πριν από λίγο καιρό µια τραγική ιστορία. Μία µανικιουρίστα, γυναίκα µεγάλης ηλικίας, έφτιαχνε τα νύχια µιας κυρίας στην Εκάλη. Έπαθε συγκοπή την ώρα του µανικιούρ και πέθανε επί τόπου η γυναίκα. Η πλούσια, λοιπόν, παίρνει τη φίλη της να την ειδοποιήσει ότι δεν θα πάει εκεί που ήταν καλεσµένες το βράδυ γιατί δεν είχε φτιάξει τα νύχια της. Κι όταν η άλλη τη ρωτάει γιατί, µετά της λέει ότι πέθανε η µανικιουρίστα. Το πρόβληµα ήταν τα νύχια της! Είναι αληθινό συµβάν, αυτό σου λέω µόνο. Το πιστεύεις; Αυτές είναι η Γρουµπουλάκη, αυτές µε τις ξανθές ανταύγειες, που τις κατηγοριοποιείς ανάλογα µε τα κοµµωτήρια. Υπάρχουν δέκα κοµµωτήρια που έχουν σηµαδέψει όλη την Ελλάδα. Τις βλέπεις και λες, αυτές είναι του τάδε κοµµωτηρίου Κηφισίας, αυτές του κέντρου Αθήνας κ.λπ. Με επίπεδο γνώσεων HELLO και OK βρίσκονται δίπλα σε άντρες που έχουν λεφτά, γιατί κι αυτοί τέτοιες γυναίκες θέλουν, να λένε µόνο κατινιές και χαζοµάρες και να παίζουν τον παράγοντα. Όλοι αυτοί που κάνουν τον παράγοντα σήµερα είναι χωρίς παιδεία και γνώσεις. Ως γνωστόν, τα χρήµατα δεν έχουν καµία γνώση. Ξέρουν να αγοράζουν, αλλά δεν ξέρουν να σκέφτονται.

Υπάρχει Ladose για την ελληνική πραγµατικότητα;

Α, ωραίο αυτό. Μόνο που ο Έλληνας πρέπει να πάρει Ξυπνητόλ. Έχουµε πάθει κατάθλιψη όλοι, περιµένουµε να δούµε τι θα µας συµβεί, ζούµε τη διάλυση. Άκουσα µια λέξη τις προάλλες, ανοσογνωσία. Οι Έλληνες δεν θέλουµε να ξέρουµε από ποια νόσο πάσχουµε. Προσπαθούµε να διασκεδάσουµε την κατάσταση, κάνουµε ότι δεν τρέχει τίποτα. Όπως ο πατέρας µου, που ένας γιατρός τού είχε πει ότι έχει πρόβληµα. Έψαξε, όµως, και βρήκε τον µοναδικό γιατρό που του είπε να φάει και να καπνίσει όσο θέλει, πως δεν έχει τίποτα. Μετά από δυο χρόνια είχαµε τα δυσάρεστα. Έτσι και ο Έλληνας, δεν θέλει να του πουν τα δύσκολα. Μια Δευτέρα, όµως, θα έρθουν τα πάνω κάτω. Και όλοι θα αναρωτιούνται: µα πού ζούσαν αυτοί οι άνθρωποι και δεν τους είχαµε δει; Επιµένω ότι αυτό θα συµβεί εντός του χρόνου τούτου.

Τι εννοείτε;

Πληθαίνουν τον τελευταίο καιρό οι δηµοσιογραφικές φωνές που αντιδρούν. Δεν θέλω να κατηγορήσω όλους τους δηµοσιογράφους, αλλά...

Σε κατεστηµένα µίντια ή σε µπλογκ;

Και τα περισσότερα µπλογκ κατεστηµένα είναι. Αυτά είναι το καινούργιο µεγάλο κατεστηµένο. Δεν µιλάω, βέβαια, για τα ανεξάρτητα. Παρακολουθώ, πάντως, και διαπιστώνω ότι στο ΣΚΑΪ, για παράδειγµα, δυο-τρεις δηµοσιογράφοι µιλάνε πολύ πιο ελεύθερα πια. Στα µεγάλα κανάλια είναι δύσκολο να συµβεί κάτι τέτοιο, σχεδόν αδύνατο. Οι δηµοσιογράφοι παίζουν το ρόλο τους, που είναι να ηρεµήσουν τον κόσµο, αυτοί είναι το Ladose της εξουσίας. Καθηµερινά το χορηγούν στον κόσµο για να µην ξεσηκωθεί. Θα έρθει η µέρα στην Ελλάδα που θα διαψευστούν όλα τα γκάλοπ, οι έρευνες, οι δηµοσιογράφοι. Φέτος θα γίνει αυτό, επαναλαµβάνω. Αποκλείεται ο Έλληνας να µείνει υποχωρητικός ώς το τέλος.

Γελάτε µε τον εαυτό σας;

Εννοείς αν αυτοσαρκάζοµαι; Ασφαλώς, και πολύ. Μου αρέσει. Δεν µπορείς να φανταστείς τι λέω στον εαυτό µου.

Με τη Μισέλ τι γίνεται;

Η Μισέλ, επίσης, είναι σαν τα χιλιάδες κοριτσάκια που βλέπουµε σήµερα στην τηλεόραση. Θέλουν να κάνουν καριέρα, φαντάζονται διάφορα, έχουν ένα συντακτικό µε ό,τι ελληνικά βρεθούν µπροστά τους και, επειδή τα δείχνουν στην τηλεόραση και τα αναγνωρίζουν όταν πάνε σε ένα µαγαζί, νοµίζουν ότι είναι κάτι. Όλοι ξέρουµε ότι αυτό που ζουν είναι ένα τίποτα, αλλά όταν αυτό το τίποτα το αναπαράγει η τηλεόραση, µήπως είναι κάτι;

Άρα, πολλαπλασιάστηκαν οι Μισέλ;

Βεβαίως. Γεµίσαµε. Ως ηρωίδα η Μισέλ, τελικά, είναι ο θεµέλιος λίθος όλης αυτής της χαζοµάρας που ακολούθησε. Η Μισέλ έχει λόγο ύπαρξης σήµερα. Θα ήταν πανελίστρια σε µεσηµεριανή εκποµπή, θα έλεγε τη γνώµη της, έτσι θα είναι στους επόµενους Μήτσους.

Το µεσηµέρι πανελίστρια και το βράδυ τραγουδίστρια;

Ναι, θα ασχοληθεί µε το τραγούδι, «σκέφτοµαι σοβαρά να αχοληθώ και µε το τραγούδι», έτσι λένε, «θα δούµε, υπάρχουν κάποιες προτάσεις, αλλά δεν θέλω να πάρω βιαστικές αποφάσεις». Όλα κι όλα τέσσερεις κουβέντες, δηλαδή. Με µια βαλιτσούλα µε δεκαπέντε φράσεις πορεύονται οι Μισέλ. Δεν µε ενοχλούν, αλλά όταν κάνεις σάτιρα, όπως κάνω εγώ από το 1981, είναι σαν να παρακολουθείς την κοινωνία ανάσα ανάσα και περιγράφεις αυτά που συµβαίνουν δίπλα σου. Η σάτιρα είναι σαν να περιγράφεις σε τυφλό αυτούς τους ήρωες και ο τυφλός να καταλάβει ποια είναι η χώρα.

Πού πατάτε για να στήσετε τη γυναικεία καρικατούρα;

Κατ’ αρχήν, µιλώντας µε τις φίλες µου, διαπιστώνω ότι κάθε γυναίκα έχει έναν µυστικό κωδικό. Πάντα νιώθεις ότι κάτι κρατάει στο µάτι, δεν τα λέει όλα. Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που δεν µου λέει και γιατί δεν µου το λέει. Είναι ο κρυφός της πόνος. Όταν τον βρω, µπορώ να φτιάξω την ηρωίδα µου. Για να φτιάξεις έναν θεατρικό ήρωα δεν πρέπει να τον κρίνεις, αλλά να µπεις µέσα του, να βρεις τις δικαιολογίες του. Με αυτές ζει και πάνω σε αυτές στηρίζεται. Νοµίζω ότι όσο περνούν τα χρόνια, η ανάγκη µου για κατανόηση µε φέρνει σε αυτή τη θέση, να µπορώ να γράψω για µια γυναίκα. Να καταλαβαίνω πώς σκέφτεται, τι περνάει, πώς είναι να ζεις µε έναν άντρα, να είσαι εξαρτηµένη οικονοµικά και να ανέχεσαι τις προσβολές, πώς είναι να τρως ξύλο και να µένεις, όλα αυτά. Ξέρεις, το Αλ Τσαντίρι, µέσα από τα µέιλ που έρχονται, µου έφερε και πολλές ιστορίες γυναικών. Συγκλονιστικές ιστορίες και επώνυµων γυναικών που ποτέ δεν θα πω τα ονόµατα γιατί δεν είναι δουλειά µου να κυνηγάω την είδηση, αλλά και ανώνυµων. Μικρές, µεγάλες, µετανάστριες, πλούσιες, φτωχές, πολλές ιστορίες.

It’s a man’s world;

Έχω δύο απαντήσεις. Μία από τα Ανώγεια και µία δική µου. Είµαστε στην πλατεία των Ανωγείων, µε µια παρέα από την Αθήνα και πιο δίπλα είναι µια γιαγιά που προσέχει τα εγγόνια της που παίζουν. Όπως κοιτάµε µια παλιά φωτογραφία, λέει ένας πολύ γνωστός άνθρωπος από την παρέα, «Η κοινωνία τότε ήταν πατριαρχική. Απόδειξη αυτή η φωτογραφία που ο άντρας είναι καβάλα στο άλογο και η γυναίκα κουβαλάει το δεµάτι µε τα ξύλα». Η γιαγιά που µε είχε αναγνωρίσει και είχε το θάρρος, µου σκουντάει το χέρι και µου λέει, «Πες τους ότι αν ήταν κουρασµένος δεν θα του σηκωνόταν το βράδυ. Γι’ αυτό τα κουβαλούσα. Για να είναι ξεκούραστος το βράδυ!». Εκείνη τη στιγµή άκουσα µιαν άλλη ερµηνεία της φωτογραφίας. Διαφύλαξε, λοιπόν, µία της χαρά η γιαγιά. Αυτή την κουβέντα δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Αυτή είναι η µία απάντηση. Η δική µου απάντηση είναι, από τη στιγµή που η γυναίκα βγήκε για δουλειά και δηµιουργεί και στέκεται µόνη της, τα πράγµατα έχουν µοιραστεί. Είναι ο κόσµος του άντρα και της γυναίκας.

Η σηµερινή γυναίκα είναι η εργαζόµενη που γυρνάει µεταξύ λαϊκής, δουλειάς, φροντιστηρίων, παιδιών και άντρα της, και µετά ταµπουρώνεται στο σπίτι φοβούµενη την εγκληµατικότητα και το ληστή που θα µπει.

Υπάρχει κάποια που ξεχωρίζετε για το δυναµισµό και την προσωπικότητά της;

Μου λείπει µια γυναίκα σαν τη Μελίνα. Η προσωπικότητα, η λάµψη... είχε και έναν τρόπο να λέει αλήθειες και να πλησιάζει τον κόσµο. Νοµίζω πως για κανέναν άνθρωπο δεν έχει κλάψει η Ελλάδα, όπως έκλαψε στην κηδεία της Μελίνας. Είµαστε σε µια εποχή που η τέχνη του αγράµµατου είναι ο χαβαλές. Έχουµε και σήµερα δυναµικές γυναίκες που δεν έχουν πάρει, όµως, το λόγο τόσο δυνατά όπως η Μελίνα. Μου λείπει.

Ανατρέχουµε συνέχεια στο παρελθόν. Δεν έχουµε πουθενά να ακουµπήσουµε τα µάτια µας σήµερα;

Κάθε εποχή έχει τα πρόσωπά της. Επειδή, όµως, τα τελευταία χρόνια η τηλεόραση υποτίθεται ότι φωτίζει αυτό που υποτίθεται πως έχει αξία, έχουν διαλυθεί οι αξίες. Η αναγνωρισιµότητα απέκτησε µεγάλη αξία. Από πού κι ώς πού;

Πιστεύετε ότι κάτι θα αλλάξει;

Ε, ναι, θα αλλάξει µαζί µε την εποχή. Γι’ αυτό και όλοι τρέχουν προς το διαδίκτυο. Στο µέλλον, όποιος δεν πρωταγωνιστεί στο λάπτοπ, δεν θα είναι πουθενά.

The Revolution Will Not Be Televised (Η επανάσταση δεν θα µεταδοθεί τηλεοπτικά). Είναι τίτλος βιβλίου.

Πιστεύω ότι η επόµενη κυβέρνηση θα βγει από το διαδίκτυο.

Δεν καταλαβαίνω. Ραντεβού στο Facebook;

Όχι, πιστεύω ότι η εκλογή των κυβερνήσεων θα είναι το επόµενο βήµα του διαδικτύου. Μέσα από κει θα αλλάξουν σταδιακά τα εκλογικά συστήµατα. Η τηλεόραση δεν θα αφήσει ποτέ νέους πολιτικούς να διαµορφώσουν άποψη. Αποκλείεται. Είναι όλοι τους υποχρεωµένοι στο σύστηµα, άρα από πού θα βγει ο επόµενος πολιτικός λόγος; Νοµίζω ότι είναι η ώρα να δούµε την Ελλάδα που δεν της επιτρέπουν να φανεί. Δεν γίνεται να έχουµε µόνο την Ελλάδα που αποφάσισε η τηλεόραση. Έχουµε τηλεκόµµατα. Εγώ πιστεύω ότι αυτοί του ΛΑΟΣ, αν δεν εµφανισθούν για τρεις µήνες, θα χάσουν τα δύο τρίτα από τα ποσοστά τους. Δε λέω, µπορεί να περάσουν και δέκα πράγµατα της προκοπής στην τηλεόραση, αλλά είναι τόσο µεγάλος ο όγκος της διαστρέβλωσης, της παραποίησης, των κατευθυνόµενων ενεργειών, που έγινε µέσο εξουσίας από µαζικό µέσο.

Κι εσείς, όµως, στην τηλεόραση οφείλετε...

Ναι, κι εγώ στην τηλεόραση οφείλω, αλλά λόγω εµπορικότητας µε ανέχονται· και, επίσης, στους διαρκείς και συνεχιζόµενους πολέµους που µου γίνονται από διάφορα κέντρα, κρατώ στόµα κλειστό, ησυχία και πορεύοµαι. Δεν µπαίνω στη διαδικασία της απάντησης. Πάω παρακάτω. Μια και καλή θα απαντήσω µε το βιβλίο µου. Το 2011, που κλείνω 30 χρόνια από την πορεία µου στην Αθήνα, θα βγάλω ένα βιβλίο, όχι αυτοβιογραφικό, αλλά τις έντονες στιγµές, τις σκηνές που µε καθόρισαν. Πράγµατα που ήξερα, ψυχραιµίες που κρατούσα την ώρα που µάθαινα διάφορα, πώς έπρεπε να χειριστώ κάτι, γιατί, αποφάσεις, συναντήσεις και καλές και κακές µε ανθρώπους που δεν γνωρίζουν ότι γνωρίζω. Με τα χρόνια έµαθα να ακολουθώ µια κινέζικη σοφή παροιµία: Τι κάνει δώρο ο Θεός σε αυτούς που κάνουν υποµονή; Κι άλλη υποµονή. Ευχαριστώ για την υποµονή που µου χαρίζεται, από όποιον και να µου χαρίζεται.